AI Song] ഭാരതീയ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തിൻ്റെ ഉത്ഭവം | Origin of Indian Classical Music | ഭാരതീയ സംഗീതത്തിൻ്റെ പാരമ്പര്യം | Malayalam Classical Ai Song
പുരാതന ഭാരതത്തിലെ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി (Indian Classical Music Theory) വിശദീകരിക്കാം. ഇതൊരു വിശാലവും സമ്പന്നവുമായ വിഷയമാണ്.
പുരാണങ്ങളിലും ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തിലും സംഗീതത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ട്.
പുരാണങ്ങളോ വേദങ്ങളോ ഒരു ഒറ്റ വ്യക്തിയെ സംഗീതത്തിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തക്കാരനായി (Inventor) പറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, സംഗീതം എന്നത് ദൈവികമായ ഒരു വരദാനം അഥവാ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായ നാദം (ശബ്ദം) ആയിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
എങ്കിലും, സംഗീതത്തിന്റെ ഉറവിടമായും പ്രചാരകരായും പുരാണങ്ങളിൽ പ്രധാനമായി പറയുന്ന മൂന്ന് സങ്കൽപ്പങ്ങൾ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു:
1. 🕉️ സരസ്വതീ ദേവി (വിദ്യാദേവത)
മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, സരസ്വതീ ദേവിയെ സകല വിദ്യകളുടെയും കലകളുടെയും സംഗീതത്തിന്റെയും ദേവതയായി കണക്കാക്കുന്നു.
ദേവിയുടെ കൈകളിലെ വീണ (Vina), സംഗീതത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. വീണയുടെ നാദമാണ് ആദ്യമായി പ്രപഞ്ചത്തിൽ സംഗീതത്തെ ഉണ്ടാക്കിയത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ സ്വരങ്ങളുടെയും ശ്രുതികളുടെയും ഉറവിടം ദേവിയാണ്.
2. 🔱 പരമശിവൻ (ശിവൻ - നടരാജൻ)
ശിവനെ നടരാജൻ (Dancing form of Shiva) എന്ന രൂപത്തിൽ നൃത്തത്തിന്റെയും താളത്തിന്റെയും (Rhythm and Dance) ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നു.
ശിവന്റെ താണ്ഡവ നൃത്തം പ്രപഞ്ചത്തിലെ താളക്രമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ശിവൻ തന്റെ ഡമരുവിൽ (Damaru - ചെറിയ വാദ്യം) നിന്ന് പുറപ്പെടുവിച്ച ശബ്ദമാണ് പാണിനി വ്യാകരണത്തിന് (Panini's Grammar) ആധാരമായ മാഹേശ്വര സൂത്രങ്ങൾ എന്നും, അത് സകല ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും കലകളുടെയും അടിസ്ഥാനമാണെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
3. 🌿 നാരദമുനി (ദേവർഷി)
നാരദമുനിയെ സംഗീതത്തിന്റെ പ്രചാരകനായിട്ടാണ് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നത്.
ഇദ്ദേഹത്തെ ആദ്യത്തെ സംഗീതജ്ഞരിൽ ഒരാളായി കണക്കാക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് സംഗീതം പഠിച്ച് അത് മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തിച്ചത് നാരദമുനിയാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശമുള്ള മഹതി വീണ പ്രശസ്തമാണ്.
📜 വേദങ്ങളുടെ പങ്ക് (സാമവേദം)
പുരാണ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കപ്പുറം, സംഗീതത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ ഉത്ഭവം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, സാമവേദത്തിലാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം കണ്ടെത്തുന്നത്.
സാമവേദം യജ്ഞസമയത്ത് മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നതിനുള്ള ഒരു സംഗീതാത്മകമായ രൂപമാണ്.
ഇതിലെ ഉച്ചാരണരീതികൾ, മൂന്ന് സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ (ഉദാത്തം, അനുദാത്തം, സ്വരിതം) എന്നിവയാണ് പിൽക്കാലത്ത് സപ്തസ്വരങ്ങളിലേക്ക് വികസിച്ചത്. അതിനാൽ, വേദങ്ങളെ സംഗീതത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ലിഖിത രൂപമായി കണക്കാക്കാം.
ചുരുക്കത്തിൽ:
സംഗീതത്തിന്റെ ദേവി: സരസ്വതി
താളത്തിന്റെയും നൃത്തത്തിന്റെയും ദൈവം: ശിവൻ (നടരാജൻ)
സംഗീതം ലോകത്തിന് നൽകിയ ആദ്യത്തെ ഋഷി: നാരദൻ
സംഗീതത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രീയ രേഖ: സാമവേദം
🎶 പുരാതന ഭാരതത്തിലെ സംഗീത ശാസ്ത്രം: ഒരു ആമുഖം
പുരാതന ഭാരതത്തിലെ സംഗീത ശാസ്ത്രം പ്രധാനമായും വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്തതാണ്. സാമവേദമാണ് സംഗീതത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യം പ്രതിപാദിക്കുന്ന വേദം. ഇതിലെ മന്ത്രോച്ചാരണ രീതികൾ ക്രമേണ സംഗീതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മാറി.
1. അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഉറപ്പിച്ച പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു:
നാട്യശാസ്ത്രം (ഭരതമുനി, ഏകദേശം 2-ാം നൂറ്റാണ്ട് BCE മുതൽ 2-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE വരെ): സംഗീതം, നൃത്തം, നാടകം എന്നിവയുടെ സമഗ്രമായ ഒരു ശാസ്ത്രമാണിത്. ഇതിലെ ഷഡ്ജം (Sa), ഋഷഭം (Ri), ഗാന്ധാരം (Ga), മധ്യമം (Ma), പഞ്ചമം (Pa), ധൈവതം (Dha), നിഷാദം (Ni) എന്നീ സപ്തസ്വരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള (7 സ്വരങ്ങൾ) വിശദീകരണം സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ബൃഹദ്ദേശി (മതംഗമുനി, ഏകദേശം 9-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE): പ്രാദേശിക രാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി വിശദീകരിക്കുന്നത് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലാണ്. രാഗം (Raga) എന്ന പദം ഇവിടെയാണ് ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്.
സംഗീത രത്നാകരം (ശാങ്ഗദേവൻ, 13-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE): സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും സമഗ്രമായ ഒരു ഗ്രന്ഥമാണിത്. സ്വരങ്ങൾ, രാഗങ്ങൾ, താലങ്ങൾ എന്നിവയെപ്പറ്റിയുള്ള വിശദമായ വിവരങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്.
2. പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ (Components)
എ. സ്വരങ്ങൾ (Notes)
സംഗീതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ശബ്ദങ്ങളാണ് സ്വരങ്ങൾ. ഇവ പ്രധാനമായും ഏഴെണ്ണമാണ് (സപ്തസ്വരങ്ങൾ).
സ്ഥായി (Octave/Sthayi): സ്വരങ്ങളുടെ ഒരു ശ്രേണിയാണ് സ്ഥായി. മന്ദ്ര സ്ഥായി (താഴ്ന്ന), മദ്ധ്യ സ്ഥായി (ഇടത്തരം), താര സ്ഥായി (ഉയർന്ന) എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് പ്രധാന സ്ഥായികളുണ്ട്.
ശ്രുതി (Microtone): ഒരു സ്വരത്തിനും അടുത്ത സ്വരത്തിനും ഇടയിലുള്ള സൂക്ഷ്മമായ ശബ്ദ വ്യതിയാനങ്ങളാണ് ശ്രുതികൾ. സംഗീത രത്നാകരം അനുസരിച്ച് ഒരു സ്ഥായിയിൽ 22 ശ്രുതികളുണ്ട്.
ശുദ്ധ സ്വരങ്ങളും വികൃത സ്വരങ്ങളും:
ശുദ്ധ സ്വരങ്ങൾ (Shuddha Swaras): അടിസ്ഥാന സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ (Sa, Ri, Ga, Ma, Pa, Dha, Ni).
വികൃത സ്വരങ്ങൾ (Vikrita Swaras): ശുദ്ധസ്വരസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറിയുള്ള സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, കോമൾ റി, തീവ്ര മാ).
ബി. രാഗം (Raga)
രാഗം എന്നത് പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീതത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്.
ഇതൊരു സ്വരങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂടാണ് (Melodic Framework) – അഞ്ചോ അതിലധികമോ സ്വരങ്ങൾ പ്രത്യേക നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഒരു രാഗത്തിന് അതിന്റേതായ ഭാവം (Mood) ഉണ്ട്, അത് കേൾവിക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക വികാരം (രസം) ഉണർത്തുന്നു.
രാഗങ്ങൾ പൊതുവെ പ്രഹരത്തിനനുസരിച്ച് (സമയത്തിനനുസരിച്ച്) ആലപിക്കപ്പെടുന്നു (കാലഗണന). ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രഭാത രാഗങ്ങൾ, സന്ധ്യാരാഗങ്ങൾ.
ആരോഹണം (Ascending), അവരോഹണം (Descending) എന്നിവ ഒരു രാഗത്തിന്റെ സ്വര സഞ്ചാരത്തെ നിർവചിക്കുന്നു.
സി. താളം (Tala)
താളം സംഗീതത്തിലെ സമയക്രമീകരണമാണ് (Rhythmic Cycle).
സംഗീതത്തെ അളക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന യൂണിറ്റാണ് മാത്ര (Matra).
വിവിധ എണ്ണത്തിലുള്ള മാത്രകൾ (ബീറ്റുകൾ) ചേർന്നാണ് ഒരു താളം രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഇത് ആവർത്തന സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ചക്രമാണ് (Recurring cycle). ഉദാഹരണത്തിന്, ത്രിതാളം (16 മാത്ര), രൂപകതാളം (7 മാത്ര).
3. സമ്പ്രദായങ്ങൾ (Classical Traditions)
പുരാതന കാലത്ത് ഒരൊറ്റ സംഗീത സമ്പ്രദായമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും, 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം, പ്രധാനമായും മുഗൾ ഭരണത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ഇത് രണ്ടായി വേർതിരിഞ്ഞു:
ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം (North Indian Classical Music): വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
കർണ്ണാടക സംഗീതം (South Indian Classical Music): ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും തമിഴ്നാട്, കേരളം, കർണ്ണാടക, ആന്ധ്രാപ്രദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
💡 സംക്ഷിപ്തം
പുരാതന ഭാരതത്തിലെ സംഗീത ശാസ്ത്രം കേവലം ശബ്ദങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലല്ല, മറിച്ച് ശ്രുതി, സ്വരം, രാഗം, താളം, ഭാവം എന്നിവയുടെ കൃത്യമായ സംയോജനത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ കലയാണ്. ശാസ്ത്രീയമായ നിയമങ്ങൾക്കനുസൃതമായി, ആലാപകന് തന്റെ ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് സംഗീതം അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇത് അവസരം നൽകുന്നു.
---------------------------------------------------------------------------------------
ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രവുമായി സരസ്വതീ ദേവിക്ക് അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്.
സരസ്വതീ ദേവിയെ വിദ്യയുടെയും കലയുടെയും സംഗീതത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും ദേവതയായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ഈ ബന്ധത്തെ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിക്കാം:
1. 🎵 സംഗീതത്തിന്റെ ഉറവിടം
ഹിന്ദുമത വിശ്വാസമനുസരിച്ച്, സംഗീതം ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ കലകളുടെയും ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവം സരസ്വതീ ദേവിയാണ്.
ദേവിയുടെ കൈകളിലെ പ്രധാന വാദ്യോപകരണമായ വീണ (Veena), സംഗീതത്തിന്റെയും നാദത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. വീണ വായിക്കുന്ന ദേവിയുടെ രൂപം, സംഗീതത്തിന് ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൽ നൽകിയിട്ടുള്ള പ്രാധാന്യത്തെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നു.
2. 🎼 "നാദം" (Sound/Primal Energy)
പുരാതന സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിൽ നാദബ്രഹ്മം എന്നൊരു സങ്കൽപ്പം ഉണ്ട്. ശബ്ദത്തെ (നാദം) പരബ്രഹ്മമായി കണക്കാക്കുന്നു.
സരസ്വതീ ദേവി ഈ "നാദത്തെ" നിയന്ത്രിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. സംഗീതത്തിലെ സ്വരങ്ങളും ശ്രുതികളും ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം വഴി ലഭിക്കുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം.
3. ✨ വിദ്യയും പരിശീലനവും
ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം പഠിച്ചു തുടങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ (ശിഷ്യന്മാർ), വിദ്യാദേവതയായ സരസ്വതിയെയാണ് പ്രധാനമായും ആരാധിക്കുന്നത്.
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ സിദ്ധാന്തങ്ങളും (Theory) പ്രയോഗങ്ങളും (Practice) എളുപ്പത്തിൽ സ്വായത്തമാക്കാൻ ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം ആവശ്യമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പല സംഗീതജ്ഞരും തങ്ങളുടെ കച്ചേരികൾ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് സരസ്വതീ വന്ദനം നടത്താറുണ്ട്.
4. 🪷 ഐതിഹ്യം
ചില ഐതിഹ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, സരസ്വതീ ദേവിയാണ് ആദ്യമായി വീണ വായിക്കുകയും അതുവഴി സംഗീതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തത്.
ചുരുക്കത്തിൽ, പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രം എന്നത് സരസ്വതീ ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ലോകത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു ദിവ്യകലയായിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
----------------------------------------------------------------------------------------
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ ഈ അഞ്ച് അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളെ പറ്റി വിശദീകരിക്കാം. ഇവയാണ് ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തിന്റെ അടിത്തറ.
🎼 1. ശ്രുതി (Shruti)
ശ്രുതി എന്നാൽ "കേൾക്കുന്നത്" (That which is heard) എന്നാണർത്ഥം.
ഇതൊരു സൂക്ഷ്മമായ സ്വര വ്യതിയാനമാണ് (Microtone). ഒരു സ്വരത്തിനും അടുത്ത സ്വരത്തിനും ഇടയിലുള്ള വളരെ ചെറിയ ശബ്ദ വ്യത്യാസങ്ങളെയാണ് ശ്രുതി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ഇതൊരു ആപേക്ഷികമായ (Relative) അളവാണ്.
പുരാതന സംഗീത ശാസ്ത്രമനുസരിച്ച്, ഒരു സ്ഥായിയിൽ (Octave) 22 ശ്രുതികൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
നാം കേൾക്കുന്ന വ്യക്തമായ സ്വരങ്ങൾ (Notes) ഈ 22 ശ്രുതികളിൽ ചില സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുമ്പോഴാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ശ്രുതി ശുദ്ധമായാൽ മാത്രമേ സ്വരങ്ങൾ കൃത്യമാകൂ.
🎶 2. സ്വരം (Swara)
സ്വരം എന്നാൽ "സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നത്" (Self-Luminous) എന്നാണർത്ഥം.
ഇവ സംഗീതത്തിലെ അടിസ്ഥാന നാദങ്ങളാണ് (Musical Notes). ശ്രുതികളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യ ചെവിക്ക് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ശബ്ദ സ്ഥാനങ്ങളാണ് സ്വരങ്ങൾ.
പ്രധാനമായും ഏഴ് ശുദ്ധ സ്വരങ്ങളാണ് (Shuddha Swaras) ഉള്ളത് (സപ്തസ്വരങ്ങൾ):
സ (ഷഡ്ജം - Shadjam)
രി (ഋഷഭം - Rishabham)
ഗ (ഗാന്ധാരം - Gandharam)
മ (മധ്യമം - Madhyamam)
പ (പഞ്ചമം - Panchamam)
ധ (ധൈവതം - Dhaivatham)
നി (നിഷാദം - Nishadam)
സ (ഷഡ്ജം), പ (പഞ്ചമം) എന്നിവ മാറ്റമില്ലാത്ത പ്രകൃതി സ്വരങ്ങളാണ് (Static notes). മറ്റുള്ളവയ്ക്ക് വികൃത സ്വരങ്ങളായി (Variations like Komal/Teevra) മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകാം.
🎵 3. രാഗം (Raga)
രാഗം എന്നാൽ "ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നത്" അഥവാ "വർണ്ണം" (Colour/That which pleases the mind) എന്നാണർത്ഥം.
ഒരു നിശ്ചിത എണ്ണം സ്വരങ്ങൾ പ്രത്യേക ആരോഹണ (Ascending) അവരോഹണ (Descending) നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്വരാരോഹണ ചട്ടക്കൂടാണ് (Melodic Framework) രാഗം.
ഓരോ രാഗത്തിനും അതിന്റേതായ സ്വരങ്ങൾ, സഞ്ചാര രീതി, പ്രധാന സ്വരങ്ങൾ (അംശം, ന്യാസം), നിരോധിത സ്വരങ്ങൾ (വർജ്യം) എന്നിവയുണ്ടാകും.
ഒരു രാഗമാണ് സംഗീതത്തിന് വ്യക്തിത്വവും ഭാവവും നൽകുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, മോഹന രാഗം, കല്യാണി രാഗം.
🥁 4. താളം (Tala)
താളം എന്നാൽ "അളക്കുന്നത്" (Measure/Clap) എന്നാണർത്ഥം.
സംഗീതത്തിലെ സമയക്രമീകരണമാണ് (Rhythmic Cycle) താളം. ഇത് സംഗീതത്തിന് ഒരു നിശ്ചിത വേഗതയും ഘടനയും നൽകുന്നു.
താളത്തെ അളക്കുന്നത് മാത്രകൾ (Matras) ഉപയോഗിച്ചാണ്. മാത്രകളുടെ എണ്ണം താളമനുസരിച്ച് മാറും.
ഒരു താളം, അടികൾ, കൈവീശലുകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ആവർത്തന സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ചക്രമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ആദി താളം (8 മാത്രകൾ), ത്രിപുട താളം (7 മാത്രകൾ). താളമാണ് സംഗീതത്തിന് ചലനാത്മകത നൽകുന്നത്.
💖 5. ഭാവം (Bhava)
ഭാവം എന്നാൽ "വികാരം" (Emotion/Feeling) എന്നാണർത്ഥം.
ഒരു രാഗം ആലപിക്കുമ്പോൾ കേൾവിക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ സംഗീതത്തിലൂടെ ഉണർത്തുന്ന വികാരമാണ് ഭാവം.
രാഗങ്ങൾ, താളങ്ങൾ, സാഹിത്യം (വരികൾ) എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഭാവം പൂർണ്ണമാകുന്നത്.
സംഗീതത്തിൽ ഭരതമുനിയുടെ നവരസങ്ങളുമായി (9 Emotions - ശൃംഗാരം, വീരം, കരുണ, രൗദ്രം, ഹാസ്യം, ഭയാനകം, ബീഭത്സം, അദ്ഭുതം, ശാന്തം) ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് ഭാവത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്:
കരുണ ഭാവമുള്ള രാഗം (ദുഃഖം/ദയ).
ശൃംഗാര ഭാവമുള്ള രാഗം (പ്രണയം).
ഈ അഞ്ച് ഘടകങ്ങൾ (ശ്രുതി, സ്വരം, രാഗം, താളം, ഭാവം) പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വരങ്ങൾ ശ്രുതിയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്; രാഗം സ്വരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്; താളം സംഗീതത്തിന് സമയം നൽകുന്നു; ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് കേൾവിക്കാരനിൽ ഭാവം ഉണർത്തുന്നത്.
-------------------------------------------------------------------------------
പുരാതന, മദ്ധ്യകാല, ആധുനിക ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് (പ്രധാനമായും കർണ്ണാടക, ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീത ശാഖകളിൽ) സംഭാവന നൽകിയ പ്രമുഖരായ സംഗീതജ്ഞരെപ്പറ്റി വിശദീകരിക്കാം.
ഭാരതീയ സംഗീതജ്ഞരെ പ്രധാനമായും രണ്ട് ശാഖകളിലായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്: കർണ്ണാടക സംഗീതം (ദക്ഷിണേന്ത്യ) എന്നും ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം (ഉത്തരേന്ത്യ) എന്നും.
🎶 1. കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിലെ പ്രമുഖർ (Carnatic Music)
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമാണ് താഴെ പറയുന്നവർക്കുള്ളത്.
എ. ത്രിമൂർത്തികൾ (The Trinity of Carnatic Music)
കർണ്ണാടക സംഗീത ശാഖയുടെ വളർച്ചയിൽ ഏറ്റവും വലിയ പങ്കുവഹിച്ച മൂന്ന് സംഗീതജ്ഞരാണ് ത്രിമൂർത്തികൾ.
ശ്രീ. ത്യാഗരാജ സ്വാമികൾ (Tyagaraja Swamikal - 1767–1847):
വിശേഷം: കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ പിതാമഹൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭക്തിയും സംഗീതവും സമന്വയിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ ഭൂരിഭാഗവും രാമഭക്തി കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതാണ്.
സംഭാവന: ഏകദേശം 24,000 കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഞ്ചരത്ന കൃതികൾ (ഘനരാഗങ്ങളിലുള്ള അഞ്ച് രചനകൾ) പ്രസിദ്ധമാണ്.
ശ്രീ. മുത്തുസ്വാമി ദീക്ഷിതർ (Muthuswami Dikshitar - 1775–1835):
വിശേഷം: സംസ്കൃത ഭാഷയിൽ രചനകൾ നടത്തിയ ഇദ്ദേഹം ആത്മീയവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ചിന്തകൾ സംഗീതത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.
സംഭാവന: ഇദ്ദേഹം പൗരസ്ത്യ, പാശ്ചാത്യ സംഗീതങ്ങളുടെ സ്വാധീനം തന്റെ കൃതികളിൽ കൊണ്ടുവന്നു. കീർത്തനങ്ങളിലൂടെ നിരവധി അപൂർവ്വ രാഗങ്ങളെ ജനപ്രിയമാക്കി.
ശ്രീ. ശ്യാമശാസ്ത്രികൾ (Syama Sastri - 1762–1827):
വിശേഷം: ത്രിമൂർത്തികളിൽ ഏറ്റവും മുതിർന്നയാൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ പ്രധാനമായും ദേവീ ഭക്തിക്ക് (കാമാക്ഷി അമ്മ) പ്രാധാന്യം നൽകുന്നവയായിരുന്നു.
സംഭാവന: താളക്രമങ്ങളിലുള്ള (Rhythmic structures) സങ്കീർണ്ണതയും വൈവിധ്യവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്.
ബി. മറ്റു പ്രധാനികൾ (Other Stalwarts)
പുരന്ദരദാസൻ (Purandara Dasa - 1484–1564): കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ സഞ്ചാരീ ഗാനങ്ങൾ, സ്വരാവലികൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ എന്നിവ രൂപപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ ഇദ്ദേഹം കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ പിതാമഹൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
സ്വാതി തിരുനാൾ രാമവർമ്മ (Swathi Thirunal Rama Varma - 1813–1846): തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ്. മലയാളം, സംസ്കൃതം, തെലുങ്ക്, ഹിന്ദി തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർണ്ണങ്ങൾ, കീർത്തനങ്ങൾ, പദങ്ങൾ എന്നിവ രചിച്ചു.
🕌 2. ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിലെ പ്രമുഖർ (Hindustani Music)
ഉത്തരേന്ത്യൻ സംഗീത ശാഖയ്ക്ക് (പ്രധാനമായും ഖയാൽ, ധ്രുപദ്, തുമ്രി എന്നീ ശൈലികൾക്ക്) സംഭാവന നൽകിയ പ്രമുഖരാണ് താഴെ.
എ. ആദിമ സംഗീതജ്ഞർ
അമീർ ഖുസ്രു (Amir Khusrow - 1253–1325):
വിശേഷം: ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന നാഴികക്കല്ല്. ഭാരതീയ സംഗീതത്തെയും പേർഷ്യൻ സംഗീതത്തെയും സമന്വയിപ്പിച്ചു.
സംഭാവന: സിത്താർ, തബല എന്നീ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെ രൂപീകരണത്തിൽ പങ്കുവഹിച്ചു. ഖയാൽ, തരാന തുടങ്ങിയ ആലാപന ശൈലികൾക്ക് രൂപം നൽകി.
മിയാൻ താൻസെൻ (Miyan Tansen - c. 1500–1586):
വിശേഷം: അക്ബർ ചക്രവർത്തിയുടെ സദസ്സിലെ നവരത്നങ്ങളിൽ ഒരാൾ.
സംഭാവന: ധ്രുപദ് ശൈലിയിൽ അഗ്രഗണ്യനായിരുന്നു. മിയാൻ കി തോടി, മിയാൻ കി മൽഹാർ തുടങ്ങിയ നിരവധി പുതിയ രാഗങ്ങൾ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു.
ബി. ആധുനിക സംഗീതജ്ഞർ
പണ്ഡിറ്റ് വിഷ്ണു ദിഗംബർ പലൂസ്കർ (Pandit Vishnu Digambar Paluskar - 1872–1931):
വിശേഷം: ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തെ സാധാരണ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.
സംഭാവന: രാജ്യമെമ്പാടും സംഗീത വിദ്യാലയങ്ങൾ (ഗാന്ധർവ മഹാവിദ്യാലയം) സ്ഥാപിച്ചു.
ഉസ്താദ് അബ്ദുൾ കരീം ഖാൻ (Ustad Abdul Karim Khan - 1872–1937):
വിശേഷം: കിരാന ഘരാനയുടെ (Gharana - സംഗീത ശൈലീ പാരമ്പര്യം) സ്ഥാപകരിൽ ഒരാൾ.
സംഭാവന: അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആലാപനത്തിൽ ശ്രുതിക്കും ഭാവത്തിനും വളരെയധികം പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു.
🌟 3. സമകാലിക ഭാരതീയ സംഗീതജ്ഞർ
ഇരു ശാഖകളിലും അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ പ്രശസ്തരായ ചില ആധുനിക സംഗീതജ്ഞർ:
എം.എസ്. സുബ്ബുലക്ഷ്മി (M. S. Subbulakshmi): കർണ്ണാടക സംഗീതജ്ഞ. ഭക്തിയും സംഗീതവും സമന്വയിപ്പിച്ച ഇവരുടെ ആലാപനത്തിന് ലോകമെമ്പാടും ആരാധകരുണ്ട്.
പണ്ഡിറ്റ് രവിശങ്കർ (Pandit Ravi Shankar): പ്രമുഖ സിത്താർ വാദകൻ. ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തെ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ ജനപ്രിയമാക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.
ഉസ്താദ് ബിസ്മില്ലാ ഖാൻ (Ustad Bismillah Khan): ലോകപ്രശസ്തനായ ഷെഹനായ് വാദകൻ.
----------------------------------------------
സരസ്വതീ ദേവിയും സംഗീതവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ഐതിഹ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാം.
🪷 സരസ്വതീ ദേവി: സംഗീതത്തിന്റെയും നാദത്തിന്റെയും ദേവത
സരസ്വതീ ദേവി ഹൈന്ദവ വിശ്വാസപ്രകാരം കേവലം അറിവിന്റെ ദേവത മാത്രമല്ല, വാക്ക് (Vak), നാദം (Sound), കല, സംഗീതം, താളം എന്നിവയുടെയും പരമാധികാരിയാണ്.
1. സരസ്വതിയും വീണയും
സരസ്വതീ ദേവിയെ മറ്റ് ദേവതകളിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രതീകമാണ് ദേവിയുടെ കൈയ്യിലുള്ള വീണ (Vina).
നാദബ്രഹ്മത്തിന്റെ പ്രതീകം: വീണ എന്നത് "നാദബ്രഹ്മം" എന്ന ആശയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതായത്, ശബ്ദം അഥവാ സംഗീതം തന്നെയാണ് പരമമായ സത്യം എന്ന സങ്കൽപ്പം. വീണ വായിക്കുന്നതിലൂടെ, ദേവി പ്രപഞ്ചത്തിൽ നാദത്തെ സജീവമാക്കുന്നു.
തന്ത്രികളുടെ തത്വം: വീണയിലെ തന്ത്രികൾ (Strings) പ്രപഞ്ചത്തിലെ സപ്തസ്വരങ്ങളെയും (ഏഴ് സ്വരങ്ങൾ) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ തന്ത്രികൾക്ക് നൽകുന്ന കൃത്യമായ ശ്രുതിയിൽ നിന്നാണ് രാഗങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്.
2. 'വാഗ്ദേവി' (Vagdevi) എന്ന സങ്കൽപ്പം
'വാഗ്ദേവി' എന്ന പേരിലും സരസ്വതീ ദേവി അറിയപ്പെടുന്നു. വാക്ക് (Speech), അഥവാ സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവ് പോലും ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹമായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.
സംഗീതം എന്നത് ശബ്ദത്തിന്റെയും സ്വരത്തിന്റെയും ഉചിതമായ പ്രയോഗമാണ്. ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹമില്ലാതെ, വാക്കുകളോ സ്വരങ്ങളോ കൃത്യതയോടെയും ഭാവത്തോടെയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഇതുകൊണ്ടാണ് സംഗീതം പഠിക്കുന്നവരും ആലാപനം നടത്തുന്നവരും ദേവിയെ പ്രധാനമായി ആരാധിക്കുന്നത്.
3. സൃഷ്ടിയിലെ പങ്ക്
ചില ഐതിഹ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, പ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാം നിശബ്ദമായിരുന്നു (Silent).
ബ്രഹ്മാവ് (സൃഷ്ടികർത്താവ്) ഈ നിശബ്ദതയിൽ സംതൃപ്തനായില്ല. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് സരസ്വതി ഉടലെടുത്തു.
ദേവി തന്റെ വീണ വായിച്ചപ്പോൾ, നിശബ്ദത ഭേദിച്ച് നാദം ഉണ്ടായി. ഈ നാദത്തിൽ നിന്നാണ് പ്രപഞ്ചത്തിലെ താളവും സംഗീതവും ജനിച്ചതെന്നും അങ്ങനെയാണ് ജീവനും ചലനവും ഉണ്ടായതെന്നുമാണ് വിശ്വാസം.
4. സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ ദേവിയുടെ സ്ഥാനം
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ പല ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും, സരസ്വതീ ദേവിയെ രാഗങ്ങളുടെയും താളങ്ങളുടെയും മാതാവായിട്ടാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. സംഗീതം കേവലം വിനോദമല്ല, മറിച്ച് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വഴിയാണ് (നാദോപാസന). ഈ നാദോപാസനയ്ക്ക് മാർഗ്ഗദർശിയാകുന്നത് സരസ്വതീ ദേവിയാണ്.
--------------------------------------------------------------
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിൽ ശിവൻ (നടരാജൻ) എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിനുള്ള പങ്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സംഗീതത്തിന്റെ താളത്തെയും (Rhythm) നൃത്തത്തെയും (Dance) ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
🔱 1. നടരാജ സങ്കൽപ്പവും താളവും (Lord Nataraja and Rhythm)
നടരാജൻ എന്നത് ശിവന്റെ നൃത്ത രൂപമാണ്. ഈ രൂപമാണ് പ്രപഞ്ചത്തിലെ താളക്രമത്തെയും (Rhythmic Cycle) ചലനത്തെയും (Cosmic Dance) സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
താളത്തിന്റെ ഉറവിടം: സംഗീതത്തിലെ പ്രധാന ഘടകമായ താളം (Tala) നടരാജ താണ്ഡവത്തിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്തതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. നടരാജന്റെ ഓരോ ചലനവും, അടികളും, കൈവീശലുകളും താളത്തിന്റെ വിവിധ മാത്രകളെയും (Matras) അംഗങ്ങളെയും (Parts of Tala) സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം: നടരാജ നൃത്തം വെറും വിനോദമല്ല; അത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചലനമാണ്. സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം എന്നിവയുടെ നിരന്തരമായ ചക്രം ഈ നൃത്തത്തിലൂടെ താളാത്മകമായി പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
🥁 2. ഡമരുവും നാദോത്പത്തിയും (Damaru and Sound Origin)
നടരാജ രൂപത്തിൽ ശിവന്റെ കൈകളിലുള്ള പ്രധാന വാദ്യമാണ് ഡമരു (Hourglass-shaped drum).
അക്ഷരങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം: ശിവൻ ഡമരു കിലുക്കിയപ്പോൾ പുറത്തുവന്ന 14 ശബ്ദങ്ങളാണ് (നാദങ്ങൾ) മാഹേശ്വര സൂത്രങ്ങളായി പരിണമിച്ചത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ശബ്ദശാസ്ത്രം: ഈ മാഹേശ്വര സൂത്രങ്ങൾ പിൽക്കാലത്ത് പാണിനിയുടെ സംസ്കൃത വ്യാകരണത്തിന് (Grammar) അടിസ്ഥാനമായി. സംഗീതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ നാദം (Primal Sound) പുറപ്പെടുവിച്ചത് ഡമരുവിലൂടെയാണ്. അതിനാൽ, ശിവനാണ് ശബ്ദത്തിന്റെയും (ശ്രുതി, സ്വരം) താളത്തിന്റെയും ആദിമ ഉറവിടം.
🧘 3. നൃത്ത ശാസ്ത്രത്തിലെ പങ്ക് (Role in Dance Theory)
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് അടിസ്ഥാനമായ ഭരതമുനിയുടെ നാട്യശാസ്ത്രത്തിൽ നൃത്തത്തിനും അഭിനയത്തിനും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.
നൃത്യകലയുടെ പ്രണേതാവ്: ശിവനെ നൃത്ത കലയുടെ പ്രണേതാവായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. നൃത്തത്തിലെ കരണം, അംഗഹാരം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ചലനങ്ങളെല്ലാം ശിവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത് എന്ന് നാട്യശാസ്ത്രം പറയുന്നു.
സംഗീതം ഭാവത്തെ (Emotion) ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, നൃത്തം അത് അഭിനയിച്ചു കാണിക്കുന്നു. സംഗീതവും നൃത്തവും വേർതിരിക്കാനാവാത്ത ഈ ബന്ധത്തിന് കാരണം നടരാജ സങ്കൽപ്പമാണ്.
ചുരുക്കത്തിൽ, ശിവൻ (നടരാജൻ) സംഗീതത്തിന്റെ താളത്തെയും (Rhythm), നാദത്തിന്റെ (Sound) ഉത്ഭവത്തെയും, നൃത്തകലയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
--------------------------------------
ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രചാരകനും ദൈവീക സന്ദേശവാഹകനുമായ നാരദമുനിയെപ്പറ്റി കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാം.
🌿 നാരദമുനി: സംഗീതത്തിന്റെ പ്രചാരകൻ (Devoted Musician)
പുരാണങ്ങളിൽ, നാരദമുനിയാണ് ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നും ദേവന്മാരിൽ നിന്നും സംഗീതത്തെയും കലകളെയും പഠിച്ച് അത് ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തിച്ച ആദ്യത്തെ ഋഷിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
1. 🎵 ദേവർഷി എന്ന സ്ഥാനം
നാരദമുനി ഒരു ദേവർഷി (Deva + Rishi) ആണ്, അതായത്, ദേവന്മാരുടെ ഇടയിലുള്ള ഋഷി.
ദേവലോകം, ഭൂലോകം, പാതാളലോകം എന്നിവിടങ്ങളിൽ എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്ന നാരദമുനിയാണ് ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഗീതത്തെയും കലകളെയും ഭക്തിയുടെ സന്ദേശത്തെയും കൈമാറിയത്.
2. 🪕 മഹതി വീണ (Mahati Vina)
നാരദമുനിയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അടയാളം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈകളിലുള്ള മഹതി വീണയാണ്.
സരസ്വതി ദേവിയുടെ വീണ പോലെ തന്നെ, മഹതി വീണയും നാദത്തിൻ്റെയും ശുദ്ധമായ സംഗീതത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.
ഈ വീണ വായിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നടത്തുന്ന സ്തോത്രങ്ങളും കീർത്തനങ്ങളുമാണ് ഭക്തി സംഗീതത്തിന് വഴി തുറന്നത്.
3. 🙏 ഭക്തി സംഗീതത്തിന്റെ തുടക്കം
നാരദമുനിയാണ് ഭക്തി (Devotion) എന്ന ആശയത്തെ സംഗീതവുമായി സമന്വയിപ്പിച്ചത്.
നാമ സങ്കീർത്തനം (ദൈവനാമങ്ങൾ പാടുന്നത്) എന്ന രീതിക്ക് അദ്ദേഹം തുടക്കം കുറിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് ഭാരതത്തിലെ എല്ലാ ശാഖകളിലുമുള്ള സംഗീതത്തിനും (പ്രത്യേകിച്ച് കീർത്തനങ്ങൾ, ഭജനകൾ) പ്രചോദനമായി.
നാരദൻ രചിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന 'നാരദ ഭക്തി സൂത്രങ്ങൾ', ഭക്തിയുടെ തത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു.
4. സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ സംഭാവന
ഐതിഹ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ ആദ്യകാല ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായ 'നാരദീയ ശിക്ഷ' എഴുതിയത് നാരദമുനിയാണ്.
ഈ ഗ്രന്ഥം വേദമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നതിനുള്ള ശ്രുതി, സ്വരം, ഉച്ചാരണ രീതികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ, നാരദമുനി സംഗീതത്തെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യത്തെ മനുഷ്യ/ദൈവീക സംഗീതജ്ഞനാണ്, ഒപ്പം ഭക്തി സംഗീതത്തിൻ്റെ പ്രമുഖ പ്രണേതാവുമാണ്.
---------------------------------------------------------------------------------------
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീതത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന സാമവേദത്തെപ്പറ്റി വിശദീകരിക്കാം.
📜 സാമവേദം: സംഗീതത്തിന്റെ മൂലഗ്രന്ഥം (The Source of Music)
ഹിന്ദുമതത്തിലെ നാല് വേദങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് സാമവേദം. "സാമം" എന്ന വാക്കിന് "സംഗീതം" അല്ലെങ്കിൽ "ശബ്ദം" എന്നാണർത്ഥം. ഋഗ്വേദത്തിലെ മന്ത്രങ്ങൾ (ഋക്കുകൾ) സംഗീതാത്മകമായി ആലപിക്കുന്നതിനായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ രൂപമാണ് സാമവേദം.
1. 🎼 ഗാനമാണ് സാമവേദം
ഉദ്ദേശ്യം: യാഗങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ എന്നിവ നടത്തുമ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങൾ വെറുതെ ചൊല്ലുന്നതിനു പകരം, പ്രത്യേക ഈണത്തിലും താളത്തിലും പാടി (ഗാനം) അർപ്പിക്കാനാണ് സാമവേദം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
ആലപന രീതി: ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നവരെ ഉദ്ഗാതാക്കൾ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു.
2. 🎶 സപ്തസ്വരങ്ങളുടെ അടിത്തറ
സാമവേദത്തിലെ മന്ത്രോച്ചാരണ രീതിയാണ് പിൽക്കാലത്ത് ഭാരതീയ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തിലെ സപ്തസ്വരങ്ങൾക്ക് (7 notes) അടിസ്ഥാനമായത്.
ആദ്യകാലത്ത്, സാമവേദത്തിൽ പ്രധാനമായും മൂന്ന് സ്വരസ്ഥാനങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്:
ഉദാത്തം (Udatta): ഉയർന്ന സ്ഥായി (High pitch)
അനുദാത്തം (Anudatta): താഴ്ന്ന സ്ഥായി (Low pitch)
സ്വരിതം (Svarita): ഇടത്തരം സ്ഥായി (Middle pitch)
ഈ മൂന്ന് സ്വരസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നാണ്, പിന്നീട് നാല് (ചതുർ സ്വരം), അഞ്ച് (പഞ്ച സ്വരം) എന്നിങ്ങനെ സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ വികസിച്ച് ഏഴ് സ്വരങ്ങളായി (സപ്ത സ്വരം - ഷഡ്ജം, ഋഷഭം, ഗാന്ധാരം, മധ്യമം, പഞ്ചമം, ധൈവതം, നിഷാദം) മാറിയത്.
ഇതിൽ ഗാന്ധാര ഗ്രാമം, മധ്യമ ഗ്രാമം തുടങ്ങിയ ആദ്യകാല സംഗീത ഗ്രാമങ്ങളുടെ (Scale systems) ഉത്ഭവവും സാമവേദത്തിൽ നിന്നാണ്.
3. ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ പങ്ക്
പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടക്കം: സാമവേദം ശ്രുതി, സ്വരം, താളം എന്നീ സംഗീത ഘടകങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ആശയം നൽകി. ഇത് തന്നെയാണ് ഭരതമുനിയുടെ നാട്യശാസ്ത്രത്തിനും പിൽക്കാല സംഗീത ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും അടിത്തറയായത്.
ആത്മീയ സംഗീതം: വേദങ്ങൾ ദൈവികമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ, സംഗീതം ഒരു ആത്മീയ ഉപാസനയായി (നാദോപാസന) നിലനിർത്താൻ സാമവേദം സഹായിച്ചു.
ചുരുക്കത്തിൽ, സാമവേദമാണ് പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് ലിഖിത രൂപത്തിലുള്ള ആദ്യത്തെ ചട്ടക്കൂട് നൽകിയത്, കൂടാതെ സപ്തസ്വരങ്ങളുടെ പരിണാമത്തിന് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു.
------------------------------------------------------------
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീതത്തിന്റെ ആത്മാവ് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന രാഗങ്ങളുടെ ഉത്ഭവത്തെയും പരിണാമത്തെയും പറ്റി വിശദീകരിക്കാം.
🎵 രാഗങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം: ഒരു പരിണാമ ചരിത്രം
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും സങ്കീർണ്ണവുമായ സങ്കൽപ്പമാണ് രാഗം. 'രാഗം' എന്ന വാക്ക് 'രഞ്ജനം' (സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നത്) എന്നതിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്.
1. 🌟 വേദ കാലഘട്ടം: ഗ്രാമങ്ങളും മൂർച്ഛനകളും
രാഗങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം ആരംഭിക്കുന്നത് സാമവേദ കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്നാണ്:
ഗ്രാമങ്ങൾ (Gramas): രാഗങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന അടിസ്ഥാന സ്വര സ്കെയിലുകളാണ് ഗ്രാമങ്ങൾ. പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഗ്രാമങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്:
ഷഡ്ജ ഗ്രാമം: അടിസ്ഥാന സ്കെയിൽ.
മധ്യമ ഗ്രാമം: ഇതിൽ മധ്യമം (Ma) ആണ് അടിസ്ഥാന സ്വരം.
ഗാന്ധാര ഗ്രാമം: ഇത് ദേവലോക സംഗീതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായി വിശ്വസിക്കുന്നു.
മൂർച്ഛനകൾ (Murchhanas): ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ സ്വരസ്ഥാനം മാറ്റിക്കൊണ്ട് (Shift of tonic) പുതിയ സ്വരസഞ്ചാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഈ മൂർച്ഛനകളാണ് പിൽക്കാല രാഗങ്ങളുടെ ആദ്യരൂപം. ഓരോ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ഏഴ് മൂർച്ഛനകൾ ഉണ്ടാക്കാമായിരുന്നു.
2. 📖 നാട്യശാസ്ത്ര കാലഘട്ടം (ഭരതമുനി)
നാട്യശാസ്ത്രത്തിലാണ് (ഏകദേശം 2-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE) സ്വരവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് വ്യക്തമായ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ ലഭിച്ചത്:
ജാതികൾ (Jatis): ഭരതമുനി മൂർച്ഛനകളിൽ നിന്ന് 18 ജാതികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ ജാതികളാണ് രാഗങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത രൂപം. ഒരു ജാതിക്ക് അതിന്റേതായ ഗ്രഹിതം (ആരംഭ സ്വരം), അംശം (പ്രധാന സ്വരം), ന്യാസം (അവസാന സ്വരം) തുടങ്ങിയ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജാതികളാണ് പിന്നീട് രാഗങ്ങളായി പരിണമിച്ചത്.
3. 📜 മതംഗന്റെ സംഭാവന: രാഗം എന്ന വാക്ക്
ബൃഹദ്ദേശി (മതംഗമുനി - 9-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE): ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് 'രാഗം' (Raga) എന്ന പദം ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്.
മതംഗമുനി രാഗത്തെ, ഒരു പ്രത്യേക സ്വരസഞ്ചാരത്തിലൂടെ കേൾവിക്കാരനിൽ ആനന്ദം ഉളവാക്കുന്ന പ്രത്യേക ഭാവം ആയി നിർവചിച്ചു.
4. 🔗 രാഗങ്ങളുടെ തരംതിരിവ്: മേളവും ഥാട്ടും
മദ്ധ്യകാലഘട്ടമായപ്പോഴേക്കും രാഗവ്യവസ്ഥ വളരെ സങ്കീർണ്ണമായി. ഇവയെ ചിട്ടപ്പെടുത്താൻ രണ്ട് പ്രധാന തരംതിരിവുകൾ വന്നു:
| തരംതിരിവ് | വിശദാംശം | സംഗീത ശാഖ |
| മേളകർത്താ പദ്ധതി | കർണ്ണാടക സംഗീതം: വെങ്കടമഖി (17-ാം നൂറ്റാണ്ട്) 7 ശുദ്ധ സ്വരങ്ങളുടെയും 5 വികൃത സ്വരങ്ങളുടെയും ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ സംയോജനത്തിലൂടെ 72 മേളകർത്താ രാഗങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. എല്ലാ കർണ്ണാടക രാഗങ്ങളും ഈ 72 മേളങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ 'ജന്യ' (ഉത്ഭവിച്ചത്) ആയിരിക്കും. | കർണ്ണാടക |
| ഥാട്ട് പദ്ധതി | ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം: വിഷ്ണു നാരായൺ ഭാത്ഖണ്ഡേ (20-ാം നൂറ്റാണ്ട്) 10 അടിസ്ഥാന സ്കെയിലുകൾ അഥവാ 'ഥാട്ടുകൾ' ആയി രാഗങ്ങളെ തരംതിരിച്ചു. എല്ലാ ഹിന്ദുസ്ഥാനി രാഗങ്ങളും ഈ 10 ഥാട്ടുകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. | ഹിന്ദുസ്ഥാനി |
രാഗം - സംക്ഷിപ്തം
ആദ്യകാലത്ത് ഗ്രാമങ്ങൾ, മൂർച്ഛനകൾ, ജാതികൾ എന്നിങ്ങനെ നിലനിന്നിരുന്ന സ്വര ചട്ടക്കൂടുകൾ, കാലക്രമേണ വികസിച്ച്, ഭാവം, സമയം, നിയമങ്ങൾ എന്നിവയോടെ ഒരു പൂർണ്ണമായ രൂപം കൈക്കൊണ്ടപ്പോഴാണ് അത് 'രാഗം' എന്ന സങ്കൽപ്പമായി മാറിയത്.
തീർച്ചയായും! കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിലെ മേളകർത്താ രാഗപദ്ധതി അഥവാ 72 മേളകർത്താ രാഗങ്ങളെപ്പറ്റി വിശദീകരിക്കാം. ഇത് രാഗങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയവും ഗണിതശാസ്ത്രപരവുമായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു അത്ഭുതകരമായ സംവിധാനമാണ്.
🔢 72 മേളകർത്താ പദ്ധതി (Melakarta System)
കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ എല്ലാ രാഗങ്ങൾക്കും അടിസ്ഥാനമായി വർത്തിക്കുന്ന, 72 മാതൃ രാഗങ്ങളുടെ (Parent Scales) ഒരു സമ്പൂർണ്ണ വ്യവസ്ഥയാണിത്. ഈ പദ്ധതി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത് വെങ്കടമഖി (Venkata Makhi, 17-ാം നൂറ്റാണ്ട് CE) എന്ന സംഗീതജ്ഞനാണ്.
1. ⚛️ മേളകർത്താ രാഗം എന്നാൽ എന്ത്?
ഒരു മേളകർത്താ രാഗം എന്നത് താഴെ പറയുന്ന മൂന്ന് നിയമങ്ങൾ കൃത്യമായി പാലിക്കുന്ന രാഗമാണ്:
സമ്പൂർണ്ണം (Sampoorna): ആരോഹണത്തിലും (Ascending) അവരോഹണത്തിലും (Descending) എല്ലാ ഏഴ് സ്വരങ്ങളും (Saptaswaras) ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ക്രമം: സ്വരങ്ങൾ കൃത്യമായ ക്രമത്തിൽ (Ascending/Descending order) തന്നെ സഞ്ചരിക്കണം.
ഏകഭൂമിക: ഒരു സ്വരത്തിന്റെ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, ശുദ്ധ ഋഷഭവും സാധാരണ ഗാന്ധാരവും) ഒരേ രാഗത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല.
2. 🧮 72 എന്ന സംഖ്യയുടെ ഗണിതം
72 മേളകർത്താ രാഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്, ഒരു സ്ഥായിയിലെ 12 സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ (12 Semitones) ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ സംയോജനത്തിലൂടെയാണ്.
കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിൽ, ഷഡ്ജവും (Sa) പഞ്ചമവും (Pa) മാറ്റമില്ലാത്ത അചഞ്ചലമായ (Fixed) സ്വരങ്ങളാണ്. എന്നാൽ മറ്റ് അഞ്ച് സ്വരങ്ങൾക്ക് (Ri, Ga, Ma, Dha, Ni) വിവിധ രൂപങ്ങളുണ്ട്:
| സ്വരം | രൂപങ്ങൾ (Variations) | എണ്ണം |
| ഋഷഭം (Ri) & ഗാന്ധാരം (Ga) | 6 സംയോജനങ്ങൾ (Ri1/Ga1, Ri1/Ga2, Ri1/Ga3, Ri2/Ga2, Ri2/Ga3, Ri3/Ga3) | 6 |
| മധ്യമം (Ma) | 2 രൂപങ്ങൾ (ശുദ്ധ മധ്യമം Ma1, പ്രതി മധ്യമം Ma2) | 2 |
| ധൈവതം (Dha) & നിഷാദം (Ni) | 6 സംയോജനങ്ങൾ (Dha1/Ni1, Dha1/Ni2, Dha1/Ni3, Dha2/Ni2, Dha2/Ni3, Dha3/Ni3) | 6 |
ഈ സംയോജനങ്ങൾ ഗുണിക്കുമ്പോഴാണ് 72 എന്ന സംഖ്യ ലഭിക്കുന്നത്:
3. 🌀 ചക്രങ്ങളും കർത്താക്കളും (Chakras and Kartas)
ഈ 72 മേളങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ പഠിക്കുന്നതിനും ഓർത്തുവെക്കുന്നതിനുമായി 12 ചക്രങ്ങളായി (Cycles) തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ ചക്രത്തിലും 6 മേളകർത്താ രാഗങ്ങൾ വീതമുണ്ട് ($12 \times 6 = 72$).
ശുദ്ധ മധ്യമം (Ma1) ഉള്ള ആദ്യത്തെ 6 ചക്രങ്ങളെ (36 രാഗങ്ങൾ) 'പൂർവ മേളങ്ങൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
പ്രതി മധ്യമം (Ma2) ഉള്ള അടുത്ത 6 ചക്രങ്ങളെ (36 രാഗങ്ങൾ) 'ഉത്തര മേളങ്ങൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഓരോ ചക്രത്തിനും അതിന്റേതായ പേരുകളുണ്ട് (ഉദാഹരണത്തിന്, ഇന്ദു ചക്രം, നേത്ര ചക്രം, രുദ്ര ചക്രം).
4. 🔗 ജന്യ രാഗങ്ങളും മാതൃ രാഗങ്ങളും
മേളകർത്താ രാഗങ്ങളാണ് കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിലെ മറ്റ് ആയിരക്കണക്കിന് രാഗങ്ങളുടെ മാതാവ് (Parent Scale).
ഈ 72 രാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന രാഗങ്ങളെ ജന്യ രാഗങ്ങൾ (Derived Scales) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഒരു ജന്യ രാഗത്തിന് ആരോഹണത്തിലോ അവരോഹണത്തിലോ കുറഞ്ഞ സ്വരങ്ങളോ (ഉദാഹരണത്തിന്, 5 അല്ലെങ്കിൽ 6) അഥവാ ക്രമം തെറ്റിയ സ്വരസഞ്ചാരമോ ഉണ്ടാകാം.
ഉദാഹരണം: 'ഖരഹരപ്രിയ' (22-ാം മേളകർത്താ രാഗം) ഒരു മാതൃ രാഗമാണ്. അതിൽ നിന്ന് ശ്രീരഞ്ജനി, മധ്യമാവതി തുടങ്ങിയ ജന്യ രാഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.
ഈ 72 മേളകർത്താ പദ്ധതി, കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന് ഒരു അതുല്യമായ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ കൃത്യതയും യുക്തിയും നൽകുന്നു.
-----------------------------------
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് (സരസ്വതി, നാദം, ശ്രുതി, രാഗം) സമാനമായ, എന്നാൽ അതിൻ്റേതായ പ്രത്യേകതകളുള്ള സംഗീത സിദ്ധാന്തങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും മറ്റ് പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലും മതങ്ങളിലും രാജ്യങ്ങളിലും നിലനിന്നിരുന്നു.
ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു:
🌎 1. പുരാതന ഗ്രീക്ക് സംഗീത ശാസ്ത്രം
പാശ്ചാത്യ സംഗീത സിദ്ധാന്തത്തിൻ്റെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനം ഗ്രീക്ക് ചിന്തകന്മാരാണ്.
പിത്തഗോറസ് (Pythagoras - 6-ാം നൂറ്റാണ്ട് BCE):
ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ ബന്ധം: സംഗീതവും ഗണിതശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടെത്തിയത് പിത്തഗോറസാണ്. കമ്പനങ്ങളുടെ നീളവും (String length) അവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന സ്വരവും തമ്മിലുള്ള കൃത്യമായ അനുപാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് (Ratios) അദ്ദേഹം പഠിച്ചു. ഇത് ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ ശ്രുതികളുടെ (Microtones) ഗണിതപരമായ അടിത്തറയ്ക്ക് സമാനമാണ്.
'സംഗീതം ഓഫ് ദ സ്ഫിയേഴ്സ്' (Musica Universalis): പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളും സംഗീതവും തമ്മിൽ ഒരു താളാത്മക ബന്ധമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ഇത് ഭാരതീയ സങ്കൽപ്പത്തിലെ നാദബ്രഹ്മം എന്ന ആശയത്തോട് സാമ്യമുള്ളതാണ്.
മോഡ്സ് (Modes): ഗ്രീക്കുകാർക്ക് ഡോറിയൻ, ഫ്രിജിയൻ തുടങ്ങിയ പ്രത്യേക സ്വരശ്രേണികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ 'മോഡിനും' (Scale/Thaat) അതിൻ്റേതായ ഭാവവും (Ethos) സ്വഭാവവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ രാഗങ്ങളുടെ ഭാവ സങ്കൽപ്പത്തിന് സമാനമാണ്.
🕌 2. അറബ്/പേർഷ്യൻ സംഗീത ശാസ്ത്രം
ഇസ്ലാമിക സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തിൽ (8-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ) അറബ്, പേർഷ്യൻ ലോകത്ത് സംഗീത ശാസ്ത്രം വലിയ വികാസം പ്രാപിച്ചു.
മഖാം സമ്പ്രദായം (Maqam System):
ഇതൊരു രാഗ സമ്പ്രദായത്തിന് സമാനമായ രീതിയാണ്. ഓരോ മഖാമിനും അതിൻ്റേതായ സ്വരങ്ങൾ, സഞ്ചാര രീതി, പ്രധാന സ്വരങ്ങൾ, അതോടൊപ്പം ഒരു പ്രത്യേക മാനസികാവസ്ഥയോ (Bhava) സമയമോ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സൂക്ഷ്മ ശ്രുതികൾ: അറബ് സംഗീതത്തിലും ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ ശ്രുതികൾക്ക് സമാനമായി കാൽ സ്വരങ്ങൾ (Quarter tones) ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു, ഇത് സംഗീതത്തിന് പ്രത്യേക ഭാവം നൽകി.
താലിം (Ta'lim): സംഗീതം ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി അബു നസർ അൽ-ഫറാബി (Al-Farabi) പോലുള്ള പണ്ഡിതന്മാർ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു. ഇത് ഭരതമുനിയുടെയും ശാങ്ഗദേവൻ്റെയും ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് സമാനമാണ്.
🇨🇳 3. പുരാതന ചൈനീസ് സംഗീത ശാസ്ത്രം
ചൈനീസ് സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് ദാർശനികമായ വലിയ അടിത്തറയുണ്ടായിരുന്നു.
പഞ്ച സ്വരം (Pentatonic Scale): ചൈനീസ് സംഗീതത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനം അഞ്ച് സ്വരങ്ങൾ (Pentatonic) മാത്രമായിരുന്നു.
ലിയു ല്യൂ സിസ്റ്റം (Lü Lü System): ചൈനീസ് സംഗീതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സിദ്ധാന്തമാണിത്. 12 ടോണുകൾ ഉപയോഗിച്ച് സ്വരങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുന്ന ഈ സംവിധാനം, പ്രപഞ്ചത്തിലെ യിൻ, യാങ് തത്വങ്ങൾക്കും അഞ്ച് മൂലകങ്ങൾക്കും (പഞ്ചഭൂതങ്ങൾക്ക് സമാനമായി) അനുസരിച്ചാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയത്.
സംഗീതം - ഭരണ തത്വം: ചൈനയിൽ സംഗീതം കേവലം കലയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭരണകൂടത്തിൻ്റെയും സാമൂഹിക ക്രമത്തിൻ്റെയും ഭാഗമായിരുന്നു. ശരിയായ സംഗീതം രാജ്യത്ത് സമാധാനം കൊണ്ടുവരുമെന്ന് കൺഫ്യൂഷ്യസ് പഠിപ്പിച്ചു.
സമാനതകൾ
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിനും മറ്റ് ലോക സംഗീത ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കുമിടയിൽ പൊതുവായി കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇവയാണ്:
ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ: എല്ലാ പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലും (ഗ്രീക്ക്, ഇന്ത്യൻ) സംഗീത സ്വരങ്ങളെ ഗണിത അനുപാതങ്ങൾ (Mathematical ratios) ഉപയോഗിച്ചാണ് നിർവചിച്ചിരുന്നത്.
ഭാവബന്ധം: സംഗീതത്തിലെ ഓരോ സ്കെയിലിനും (രാഗം/മോഡ്/മഖാം) പ്രത്യേക വികാരമോ സമയമോ നൽകിയിരുന്നു.
ദൈവികബന്ധം: സംഗീതത്തെ എപ്പോഴും ദൈവികമായതോ, പ്രകൃതിപരമോ ആയ ഒരു ശക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയിരുന്നു (നാദബ്രഹ്മം, മ്യൂസിക്ക ഓഫ് സ്ഫിയേഴ്സ്, യിൻ-യാങ്).
---------------------
പുരാതന ഗ്രീക്ക് സംഗീത ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാം. പാശ്ചാത്യ സംഗീത സിദ്ധാന്തത്തിൻ്റെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനം ഈ പുരാതന ഗ്രീക്ക് ചിന്തകളാണ്.
🏛️ പുരാതന ഗ്രീക്ക് സംഗീത ശാസ്ത്രം (Ancient Greek Music Theory)
പുരാതന ഗ്രീക്കുകാർ സംഗീതത്തെ ഗണിതശാസ്ത്രം, ജ്യോതിശാസ്ത്രം, ദർശനം (Philosophy) എന്നിവയുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു.
1. 📐 പിത്തഗോറസും സംഗീതവും (Pythagoras - The Mathematical Foundation)
സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഗ്രീക്ക് ചിന്തകനാണ് പിത്തഗോറസ് (ഏകദേശം 570 – 495 BCE).
കണ്ടെത്തൽ: ഒരു ഏകാന്ത യാത്രയ്ക്കിടെ, ചുറ്റികയടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ശബ്ദങ്ങളുടെ ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും (Pitch) അവയുണ്ടാക്കുന്ന വസ്തുക്കളുടെ ഭാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞതായി പറയപ്പെടുന്നു.
അനുപാതങ്ങൾ: തന്ത്രി വാദ്യോപകരണങ്ങളിൽ (String instruments) പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി അദ്ദേഹം പ്രധാന സ്വരങ്ങളുടെ കൃത്യമായ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ അനുപാതങ്ങൾ കണ്ടെത്തി:
അഷ്ടകം (Octave): $2:1$ അനുപാതം (ഉദാഹരണത്തിന്, തന്ത്രിയുടെ പകുതി നീളം).
പഞ്ചമം (Fifth - Sa to Pa): $3:2$ അനുപാതം.
ചതുർത്ഥം (Fourth - Sa to Ma): $4:3$ അനുപാതം.
പ്രാധാന്യം: ഈ അനുപാതങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള സിദ്ധാന്തമാണ് പിൽക്കാലത്ത് "പിത്തഗോറിയൻ ട്യൂണിംഗ്" എന്നറിയപ്പെട്ടത്. ഇത് ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ ശ്രുതി (Microtones) നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലെ ഗണിതപരമായ കൃത്യതയ്ക്ക് സമാനമാണ്.
2. ✨ മ്യൂസിക്ക യൂണിവേഴ്സാലിസ് (Musica Universalis / Music of the Spheres)
പ്രപഞ്ച സംഗീതം: പിത്തഗോറസും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനുയായികളും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്, ഗ്രഹങ്ങൾ, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയുടെ ചലനങ്ങൾ കൃത്യമായ ഗണിത അനുപാതത്തിലും താളത്തിലും ആണെന്നും, ഈ ചലനങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു "ദൈവിക സംഗീതം" (Cosmic Harmony) പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുവെന്നുമാണ്.
സമാനത: ഈ ആശയം, ഭാരതീയ തത്വചിന്തയിലെ പ്രപഞ്ചം തന്നെ നാദരൂപമാണ് എന്ന് പറയുന്ന നാദബ്രഹ്മം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണ്.
3. 🎶 മോഡുകളും ഭാവങ്ങളും (Modes and Ethos)
ഇന്നത്തെ പാശ്ചാത്യ സംഗീതത്തിലെ പ്രധാന സ്കെയിലുകളുടെ (Scales/Ragas) അടിസ്ഥാനം ഈ പുരാതന ഗ്രീക്ക് മോഡുകളാണ്.
മോഡ് (Mode): ഇതൊരു പ്രത്യേക സ്വരശ്രേണിയാണ് (Scale) അഥവാ രാഗത്തിന് സമാനമായ ഒരു ചട്ടക്കൂടാണ്. ഓരോ മോഡിനും അതിൻ്റേതായ പ്രത്യേക സ്വരങ്ങൾ, ഘടന, വൈകാരികമായ ഫലം എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു.
ഈത്തോസ് (Ethos): ഓരോ മോഡിനും മനുഷ്യ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്ന വൈകാരിക സ്വാധീനത്തെയാണ് (Moral or Emotional Character) ഈത്തോസ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇത് ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ രാഗങ്ങളുടെ ഭാവ സങ്കൽപ്പത്തിന് തുല്യമാണ്.
പ്രധാന മോഡുകൾ:
ഡോറിയൻ മോഡ്: കരുണയും (Solemnity) ധൈര്യവും (Valour) ഉളവാക്കുന്നു.
ഫ്രിജിയൻ മോഡ്: തീവ്രമായ വികാരങ്ങളും (Ecstatic) ആവേശവും ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ലിഡിയൻ മോഡ്: ശാന്തതയും (Calmness) ഭക്തിയും നൽകുന്നു.
ഗ്രീക്കുകാർ സംഗീതത്തെ "മുസിക്കെ" (Mousike) എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. അതിൽ സംഗീതം, നൃത്തം, കവിത എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത് ഭാരതത്തിലെ നാട്യശാസ്ത്രം (സംഗീതം, നൃത്തം, നാടകം) എന്ന സങ്കൽപ്പത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു.
---------------------------------
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രവുമായി പല സമാനതകളുമുള്ള അറബ്/പേർഷ്യൻ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി വിശദീകരിക്കാം. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ഇസ്ലാമിക ലോകത്ത് വികാസം പ്രാപിച്ച ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ സംഗീത സമ്പ്രദായമാണിത്.
🕌 അറബ്/പേർഷ്യൻ സംഗീത ശാസ്ത്രം (The Maqam System)
ഈ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷത മഖാം സമ്പ്രദായമാണ് (Maqam System). മഖാം എന്ന വാക്കിന് അറബിയിൽ "സ്ഥലം" അല്ലെങ്കിൽ "സ്ഥാനം" എന്നാണർത്ഥം. ഇത് ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ രാഗം എന്ന ആശയത്തിന് ഏതാണ്ട് സമാനമാണ്.
1. 🎵 മഖാം (Maqam)
മഖാം എന്നത് കേവലം ഒരു സ്വരശ്രേണി (Scale) മാത്രമല്ല, താഴെ പറയുന്ന ഘടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു രാഗ ചട്ടക്കൂടാണ് (Melodic Framework):
സ്വരങ്ങൾ: ഓരോ മഖാമിനും അതിൻ്റേതായ പ്രധാന സ്വരം (Tonic), തുടങ്ങുന്ന സ്വരം, അവസാനിക്കുന്ന സ്വരം എന്നിവയുണ്ടാകും.
സഞ്ചാര നിയമങ്ങൾ: സ്വരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലും സഞ്ചരിക്കുന്നതിലും കർശനമായ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കണം.
ഭാവം (Ethos/Hāl): ഭാരതീയ രാഗങ്ങളെപ്പോലെ, ഓരോ മഖാമിനും അതിൻ്റേതായ വൈകാരിക ഭാവം (Emotional State - ഹാൽ) ഉണ്ട്. ഇത് കേൾവിക്കാരനിൽ ഒരു പ്രത്യേക വികാരം ഉണർത്തുന്നു.
2. 🎶 സ്വരങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത: കാൽ സ്വരങ്ങൾ
അറബ്-പേർഷ്യൻ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, പാശ്ചാത്യ സംഗീതത്തിൽ ഇല്ലാത്തതും ഭാരതീയ സംഗീതത്തിലെ ശ്രുതിക്ക് സമാനവുമായ സൂക്ഷ്മമായ സ്വരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
ഇവിടെ കാൽ സ്വരങ്ങൾ (Quarter Tones) വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ഒരു പൂർണ്ണ സ്വരത്തിനും അതിൻ്റെ അടുത്ത സ്വരത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു കാൽ സ്വരം ഉൾപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, സംഗീതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക 'കിഴക്കൻ' ഭാവം ലഭിക്കുന്നു.
ഇത്തരത്തിൽ, ഒരു സ്ഥായിയിൽ ഏകദേശം 24 ടോണുകൾ വരെ സൈദ്ധാന്തികമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
3. 📜 ഉസ്താദുമാരുടെ സംഭാവനകൾ
ഇസ്ലാമിക സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രമുഖ പണ്ഡിതന്മാർ സംഗീതത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി സമീപിച്ചു:
അൽ-ഫറാബി (Al-Farabi - 9-ാം നൂറ്റാണ്ട്): സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും സമഗ്രമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്ന് രചിച്ചു. സംഗീതത്തിലെ താളഘടനകളെയും (Rhythmic structures) സ്വരങ്ങളിലെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ കൃത്യതയെയും പറ്റി അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു.
ഇബ്ൻ സിന (Avicenna - 11-ാം നൂറ്റാണ്ട്): വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ മാത്രമല്ല, സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിലും സംഭാവനകൾ നൽകി. സംഗീതത്തിൻ്റെ ആരോഗ്യപരമായ സ്വാധീനത്തെപ്പറ്റി (Therapeutic effect) അദ്ദേഹം പഠനം നടത്തി.
4. 🥁 താള സമ്പ്രദായം (Iqa'at/Awzan)
മഖാം സമ്പ്രദായത്തിന് സമാനമായി, അറബ് സംഗീതത്തിൽ ഇഖാ'ആത്ത് (Iqa'at) അല്ലെങ്കിൽ ഔസാൻ (Awzan) എന്ന പേരിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ താള ചക്രങ്ങൾ (Rhythmic Cycles) ഉണ്ട്.
ഇവ ഭാരതീയ താളങ്ങളെപ്പോലെ ദും, തക് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ (Drum strokes) ഉപയോഗിച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
ഓരോ ഇഖാ'ആത്തിനും അതിൻ്റേതായ നിശ്ചിത മാത്രകളും (Beats/Matras) ഭാവവും ഉണ്ട്.
5. 🌍 സ്വാധീനം
അറബ്-പേർഷ്യൻ സംഗീത സമ്പ്രദായം, പ്രത്യേകിച്ച് മഖാം, പിന്നീട് തുർക്കി സംഗീതം, ബാൽക്കൺ സംഗീതം, അതുപോലെ വടക്കേ ആഫ്രിക്ക, മധ്യേഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സംഗീതത്തെയും സ്വാധീനിച്ചു. ഭാരതത്തിലെ ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിൽ (ഖയാൽ ശൈലി) ഈ പേർഷ്യൻ സ്വാധീനം പ്രകടമാണ്.
പുരാതന ചൈനീസ് സംഗീത ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി വിശദീകരിക്കാം. ഭാരതീയ സംഗീത ശാസ്ത്രത്തിന് സമാനമായി, ചൈനീസ് സംഗീതത്തിനും ഗണിതപരവും ദാർശനികപരവുമായ ആഴത്തിലുള്ള അടിത്തറയുണ്ട്.
🇨🇳 പുരാതന ചൈനീസ് സംഗീത ശാസ്ത്രം (Ancient Chinese Music Theory)
ചൈനീസ് സംഗീതം കേവലം ഒരു കല എന്നതിലുപരി, പ്രപഞ്ച ക്രമത്തിൻ്റെയും (Cosmic Order) സാമൂഹിക സന്തുലിതാവസ്ഥയുടെയും (Social Harmony) പ്രതിഫലനമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
1. 🎶 അടിസ്ഥാന ഘടകം: പഞ്ച സ്വരം (Pentatonic Scale)
പുരാതന ചൈനീസ് സംഗീതത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രത്യേകത, അത് പ്രധാനമായും അഞ്ച് സ്വരങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
അഞ്ച് സ്വരങ്ങൾ:
ഗോങ് (Gōng) - തുല്യം സാ (Sa) - ചക്രവർത്തിയെ (Emperor) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ഷാങ് (Shāng) - തുല്യം രി (Ri) - മന്ത്രിമാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ജൂയെ (Juè) - തുല്യം ഗ (Ga) - ജനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ചീ (Zhǐ) - തുല്യം പ (Pa) - ഭരണകാര്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
യു (Yǔ) - തുല്യം ധ (Dha) - പ്രകൃതി ശക്തികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ഘടന: ഈ അഞ്ച് സ്വരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ സംഗീതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തതയും ഒഴുക്കും (Flow) ലഭിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ സംഗീതത്തിലെ സെമിറ്റോണുകൾ ഇതിൽ സാധാരണയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.
2. ☯️ ദാർശനിക ബന്ധം: അഞ്ച് മൂലകങ്ങളും യീൻ-യാങും
ചൈനീസ് സംഗീത ശാസ്ത്രം അവരുടെ പ്രധാന ദാർശനിക തത്വങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അഞ്ച് മൂലകങ്ങൾ: മേൽ പറഞ്ഞ അഞ്ച് സ്വരങ്ങൾ അഞ്ച് മൂലകങ്ങളുമായി (മരം, തീ, മണ്ണ്, ലോഹം, ജലം) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മൂലകങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, ഈ സ്വരങ്ങൾ സംഗീതത്തിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നു.
യീൻ-യാങ്: സംഗീതത്തിലെ താളവും (Rhythm) ഭാവവും (Mood) യീൻ (ദുർബലം, ശാന്തം) യാങ് (ശക്തം, തീവ്രം) എന്നീ വിപരീത ശക്തികളുടെ ക്രമം പാലിക്കുന്നു.
3. 📐 ല്യൂ ല്യൂ സിസ്റ്റം (Lü Lü System)
പുരാതന ചൈനീസ് സംഗീതത്തിൻ്റെ ഗണിതപരമായ അടിത്തറയാണ് ല്യൂ ല്യൂ സിസ്റ്റം.
തുടക്കം: പൈപ്പിംഗ് (Piping) എന്ന മുളങ്കുഴലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് കൃത്യമായ സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ (Pitch) ഉണ്ടാക്കിയാണ് ഇത് ആരംഭിച്ചത്.
12 ടോണുകൾ: ഈ സംവിധാനത്തിൽ 12 ടോണുകൾ (12 Lü) ഉൾപ്പെടുന്നു. ഒരു അഷ്ടകത്തെ (Octave) 12 സെമിറ്റോണുകളായി വിഭജിച്ച പാശ്ചാത്യ സംഗീതത്തിലെ ക്രോമാറ്റിക് സ്കെയിലിന് (Chromatic Scale) സമാനമാണിത്.
ഗണിതപരമായ കൃത്യത: പിത്തഗോറസിനെപ്പോലെ, ചൈനീസ് സംഗീതജ്ഞരും സ്വരങ്ങളെ കൃത്യമായ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ അനുപാതങ്ങൾ (Ratios of bamboo pipe lengths) ഉപയോഗിച്ചാണ് നിർവചിച്ചിരുന്നത്.
4. 👑 സംഗീതം ഭരണകൂടത്തിൽ (Music in Governance)
ഭരണത്തിൻ്റെ ഭാഗം: പുരാതന ചൈനയിൽ, സംഗീതം കലയെന്നതിലുപരി ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമായിരുന്നു. രാജ്യം ഭരിക്കുന്ന ചക്രവർത്തിക്ക് സംഗീതം നൽകേണ്ടത് ഒരു ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു.
സമാധാനത്തിൻ്റെ സൂചകം: രാജ്യത്ത് ആലപിക്കുന്ന സംഗീതം ശരിയായ ട്യൂണിംഗിലും (Right Tuning) ഭാവത്തിലും ആണെങ്കിൽ, അത് ഭരണകൂടം ശരിയാണെന്നും രാജ്യത്ത് സമാധാനമുണ്ടെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സംഗീതം അസന്തുലിതമാണെങ്കിൽ, അത് സാമൂഹിക അരാജകത്വത്തിൻ്റെ സൂചനയായി കണ്ടിരുന്നു.
പുരാതന ഭാരതീയ സംഗീതത്തെപ്പോലെ, ചൈനീസ് സംഗീതവും ഗണിതവും ആത്മീയ തത്വശാസ്ത്രവും സമന്വയിപ്പിച്ച ഒരു സമഗ്രമായ ശാസ്ത്രമായിരുന്നു.
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ