വേദ ജ്യോതിഷം: ഭാരതത്തിന്റെ ആകാശ രഹസ്യങ്ങൾ , ഭാരതീയ ജ്യോതി ശാസ്ത്രത്തെ പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാം

 

--------------------------------------------------------------------------------------------

കുട്ടികൾക്ക് വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

👉👉 https://gemini.google.com/share/e74d9a6367af

👉👉 https://gemini.google.com/share/366d7facb4c8

---

വേദ ജ്യോതിഷം: ഭാരതത്തിന്റെ ആകാശ രഹസ്യങ്ങൾ

ഭാരതീയ ജ്യോതിഷ ശാസ്ത്രം, അഥവാ വേദ ജ്യോതിഷം, കേവലം ഒരു പ്രവചന ശാസ്ത്രം എന്നതിലുപരി, സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള ഒരു ദാർശനികവും ഗണിതശാസ്ത്രപരവുമായ പാരമ്പര്യമാണ്. വേദങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയിട്ടുള്ള ഈ വിജ്ഞാനശാഖ, മനുഷ്യജീവിതത്തെയും പ്രപഞ്ചത്തെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മമായ കണ്ണികളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

എന്താണ് വേദ ജ്യോതിഷം?

വേദ ജ്യോതിഷം എന്നത് വേദങ്ങളിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ഭാരതത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടതുമായ ഒരു ജ്യോതിഷ സമ്പ്രദായമാണ്. ഇത് പ്രധാനമായും ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, രാശിചക്രങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ ജ്യോതിഷത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, വേദ ജ്യോതിഷം 'സൈഡീരിയൽ' രാശിചക്രമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, ഇത് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഉപയോഗങ്ങൾ:

വേദ ജ്യോതിഷത്തിന് നിരവധി പ്രായോഗിക ഉപയോഗങ്ങളുണ്ട്:

1. സ്വഭാവ വിശകലനം: ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജനന ചാർട്ട് (ജനനസമയത്തെ ഗ്രഹനില) വിശകലനം ചെയ്ത് അവരുടെ വ്യക്തിത്വം, കഴിവുകൾ, ദൗർബല്യങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

2. ഭാവി പ്രവചനം: ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ, ദശാകാലങ്ങൾ, ഗോചരം (ഗ്രഹങ്ങളുടെ നിലവിലെ സഞ്ചാരം) എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ധാരണ നൽകുന്നു.

3. വിവാഹ പൊരുത്തം: വധൂവരന്മാരുടെ ജാതകങ്ങൾ ഒത്തുനോക്കി വിവാഹ ജീവിതത്തിന്റെ വിജയസാധ്യതകൾ വിലയിരുത്തുന്നു.

4. പ്രതിവിധികൾ (പരിഹാരങ്ങൾ): ദോഷകരമായ ഗ്രഹ സ്വാധീനങ്ങളെ ലഘൂകരിക്കുന്നതിനായി രത്നങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, പൂജകൾ, വ്രതങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പരിഹാരങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

5. മുഹൂർത്തം: ശുഭകരമായ കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നതിന് (ഉദാ: പുതിയ ബിസിനസ്, വീട് പണി, വിവാഹം) ഉചിതമായ സമയം കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.

പ്രധാന കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളും സംഭാവനകളും:

വേദ ജ്യോതിഷം കേവലം പ്രവചനത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് ഗണിതശാസ്ത്രത്തിനും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിനും വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്:

• നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും ചലനം: വളരെ കൃത്യമായ രീതിയിൽ ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ചലനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഭാരതീയ ജ്യോതിഷജ്ഞർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള നവഗ്രഹങ്ങളെയും അവയുടെ സ്വാധീനത്തെയും കുറിച്ച് പഠിച്ചു.

• കാലഗണന: തിഥി, വാരം, നക്ഷത്രം, കരണം, നിത്യയോഗം (പഞ്ചാംഗം) എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു കാലഗണനാ സമ്പ്രദായം വികസിപ്പിച്ചു. ഇത് കാർഷിക വൃത്തിക്കും മതപരമായ ചടങ്ങുകൾക്കും അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നു.

• രാശിചക്രവും ഭാവങ്ങളും: 12 രാശികളായി ആകാശത്തെ വിഭജിക്കുകയും ഓരോ രാശിക്കും ഓരോ ഭാവം (ജീവിത മേഖല) കൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

• ദശാ സമ്പ്രദായം: വിംശോത്തരി ദശ പോലുള്ള ദശാ സമ്പ്രദായങ്ങൾ വ്യക്തിഗത ജീവിതത്തിലെ കാലഘട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രവചിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

• ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ സംഭാവനകൾ: പൂജ്യം, ദശാംശ സമ്പ്രദായം, ത്രികോണമിതി എന്നിവ ഭാരതീയ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളാണ്. ഇവയെല്ലാം ജ്യോതിഷ ഗണനങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയായി.

കണ്ടെത്തിയത് ആരെല്ലാം?

വേദ ജ്യോതിഷം ഒരു വ്യക്തിയുടെ കണ്ടുപിടുത്തമായി പറയാൻ സാധിക്കുകയില്ല. ഇത് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിലൂടെ നിരവധി ഋഷിമാരുടെയും പണ്ഡിതരുടെയും കൂട്ടായ സംഭാവനകളിലൂടെ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ വിജ്ഞാനശാഖയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകിയ ചില പ്രധാന വ്യക്തികൾ താഴെ പറയുന്നവരാണ്:

• പരാശര മഹർഷി: "ബൃഹത് പരാശര ഹോര ശാസ്ത്രം" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ ആധുനിക വേദ ജ്യോതിഷത്തിന് അടിത്തറ പാകി. ഇദ്ദേഹത്തെ വേദ ജ്യോതിഷത്തിന്റെ പിതാവായി കണക്കാക്കുന്നു.

• വരാഹമിഹിരൻ: ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഇദ്ദേഹം "ബൃഹത് സംഹിത", "പഞ്ചസിദ്ധാന്തിക" എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ ജ്യോതിഷത്തെയും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെയും ജനകീയമാക്കി.

• ആര്യഭടൻ: അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ആര്യഭടൻ "ആര്യഭടീയം" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ ഗോളശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും ഗണിതശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ഭൂമി അതിന്റെ അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങുന്നുവെന്നും സൂര്യൻ കേന്ദ്രമാണെന്നും ഇദ്ദേഹം സിദ്ധാന്തിച്ചു.

• ഭാസ്കരാചാര്യൻ: പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഭാസ്കരാചാര്യൻ "സിദ്ധാന്ത ശിരോമണി" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ ഗണിതശാസ്ത്രത്തിനും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിനും വലിയ സംഭാവനകൾ നൽകി.

വേദ ജ്യോതിഷം എന്നത് കേവലം ഭാഗ്യം പ്രവചിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ നമ്മുടെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആഴത്തിലുള്ള ഉൾക്കാഴ്ച നൽകുന്ന ഒരു സമഗ്രമായ ശാസ്ത്രമാണ്.

---

 ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്കുള്ള ദൂരം ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ എങ്ങനെയാണ് കണക്കാക്കിയത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയാം. ഇത് വളരെ രസകരമായ ഒരു വിഷയമാണ്, കാരണം ആധുനിക ഉപകരണങ്ങളില്ലാതെ തന്നെ അവർ നേടിയെടുത്ത കൃത്യത അതിശയകരമാണ്.

ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്കുള്ള ദൂരം: ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംഭാവനകൾ

സൂര്യനും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള ദൂരം കണക്കാക്കുന്നതിൽ ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. ആധുനിക ശാസ്ത്രം കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ, സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ വിശകലനങ്ങളിലൂടെയും അവർ ഈ ദൂരത്തെക്കുറിച്ച് അത്ഭുതകരമായ കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്തിയിരുന്നു.

പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകൾ:

1. സൂര്യസിദ്ധാന്തം (Surya Siddhanta):

   ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 400-ൽ രചിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന "സൂര്യസിദ്ധാന്തം" എന്ന ഗ്രന്ഥം ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥമാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ സൂര്യനും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള ദൂരം 8,000,000 യോജനകൾ എന്ന് പറയുന്നു. ഒരു യോജന എന്നത് ഏകദേശം 8 കിലോമീറ്റർ മുതൽ 15 കിലോമീറ്റർ വരെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്ന ഒരു അളവാണ്.

   • ഒരു യോജന = 12 കിലോമീറ്റർ എന്ന് കണക്കാക്കിയാൽ, സൂര്യസിദ്ധാന്തം അനുസരിച്ച് സൂര്യനിലേക്കുള്ള ദൂരം 96,000,000 കിലോമീറ്റർ (9.6 കോടി കിലോമീറ്റർ) വരും.

   • ആധുനിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം: ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്കുള്ള ശരാശരി ദൂരം ഏകദേശം 149.6 ദശലക്ഷം കിലോമീറ്റർ (14.96 കോടി കിലോമീറ്റർ) ആണ്.

   സൂര്യസിദ്ധാന്തത്തിലെ കണക്ക് ആധുനിക കണക്കിനോട് പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അന്നത്തെ കാലത്തെ ഉപകരണങ്ങളുടെ പരിമിതികൾ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഇത് വളരെ അടുത്തുള്ള ഒരു കണക്കാണ്. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയെക്കുറിച്ചും സൂര്യന്റെ വ്യാസത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ധാരണകൾ പോലും ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

2. ആര്യഭടൻ (ക്രി.വ. 476–550):

   മഹാനായ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനും ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനുമായ ആര്യഭടൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ "ആര്യഭടീയം" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഭൂമിയുടെ ചുറ്റളവ്, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. സൂര്യനിലേക്കുള്ള ദൂരം നേരിട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗണനകൾക്ക് ഈ ദൂരം സംബന്ധിച്ച അറിവ് അത്യാവശ്യമായിരുന്നു.

3. ഭാസ്കരാചാര്യൻ (ക്രി.വ. 1114–1185):

   ഭാസ്കരാചാര്യന്റെ "സിദ്ധാന്ത ശിരോമണി" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും ഗോളങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആഴത്തിലുള്ള അറിവുണ്ട്. അദ്ദേഹം സൂര്യഗ്രഹണം, ചന്ദ്രഗ്രഹണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകി. സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും വ്യാസത്തെക്കുറിച്ചും ദൂരത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം തന്റെ പഠനങ്ങളിൽ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അവർ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തി?

ആധുനിക ദൂരദർശിനികളോ ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും, ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ ദൂരങ്ങൾ കണക്കാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചത് പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന രീതികളാണ്:

• ദൂരെയുള്ള വസ്തുക്കളുടെ കോണീയ വലിപ്പം (Angular size): ആകാശ വസ്തുക്കളെ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ കോണീയ വലിപ്പം അളന്ന്, ചില ലളിതമായ ത്രികോണമിതി തത്വങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദൂരം കണക്കാക്കിയിരുന്നു.

• ഗ്രഹണം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് (Observation of Eclipses): സൂര്യഗ്രഹണവും ചന്ദ്രഗ്രഹണവും വളരെ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിച്ച്, സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും താരതമ്യേനയുള്ള ദൂരങ്ങളെയും വലുപ്പങ്ങളെയും കുറിച്ച് അവർക്ക് ധാരണ ലഭിച്ചിരുന്നു.

• ഗോളശാസ്ത്രപരമായ ഗണനങ്ങൾ (Astronomical Calculations): സങ്കീർണ്ണമായ ഗണിതശാസ്ത്ര സമവാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനം, വേഗത, ഭ്രമണപഥം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവർ പഠനം നടത്തി.

• നിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങൾ: ലളിതമായ ചില ഉപകരണങ്ങൾ (ഉദാ: ശംഖു, ചക്രം) ഉപയോഗിച്ച് അവർ ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ആകാശത്തിലെ സ്ഥാനങ്ങൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തി.

ഉപസംഹാരം:

ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്കുള്ള ദൂരം ആധുനിക കണക്കുകളോട് പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്ന രീതിയിൽ കണക്കാക്കി എന്ന് പറയാൻ സാധിക്കില്ല. എങ്കിലും, ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാതെ, ലളിതമായ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ ഉൾക്കാഴ്ചകളിലൂടെയും അവർ ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ പുരോഗതി നേടി. അവരുടെ കണ്ടെത്തലുകൾ പിൽക്കാല ജ്യോതിശാസ്ത്ര പഠനങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ മുതൽക്കൂട്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ഭാരതീയ ജ്യോതിഷ ശാസ്ത്രത്തിൽ ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയ പ്രധാന വ്യക്തി ആര്യഭടൻ (Aryabhata) ആണ്. അതുപോലെ, പ്രപഞ്ചം ഗോളാകൃതിയിലാണ് എന്ന ആശയം പുരാതന കാലം മുതൽ തന്നെയുണ്ട്, ഇത് അദ്ദേഹത്തെപ്പോലുള്ള പിൽക്കാല ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് പിന്നിലെ വിശദാംശങ്ങളും ഭാരതീയ ജ്യോതിഷ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംഭാവനകളും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കാം.

---

🌍 ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്ന കണ്ടെത്തൽ

ക്രിസ്തുവർഷം അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ആര്യഭടൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രധാന ഗ്രന്ഥമായ ആര്യഭടീയത്തിൽ ഭൂമിയെ ഒരു ഗോളമായി (Sphere - ഗോളം) കണക്കാക്കി.

• 💡 ഭൂമിയുടെ കറക്കം: ഭൂമിക്ക് അതിൻ്റെ അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങാനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്നും, ഇത് തന്നെയാണ് ആകാശഗോളങ്ങൾ കിഴക്കുനിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ട് ചലിക്കുന്നതായി തോന്നാൻ കാരണമെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. (ഇത് അക്കാലത്തെ പൊതുവായ വിശ്വാസത്തിന് വിരുദ്ധമായിരുന്നു.)

• 📏 ചുറ്റളവ്: ഭൂമിയുടെ ചുറ്റളവ് അദ്ദേഹം കണക്കാക്കി, അത് ആധുനിക കണക്കുകളുമായി വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.

• വരാഹമിഹിരൻ (Varahamihira) പോലുള്ള മറ്റ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരും ഈ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ പിന്നീട് കൂടുതൽ സ്ഥാപിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

✨ പ്രപഞ്ചം ഗോളാകൃതിയിൽ

പ്രപഞ്ചം ഗോളാകൃതിയിൽ അഥവാ ബ്രഹ്മാണ്ഡം (Cosmic Egg or Sphere) എന്ന ആശയം ഭാരതീയ പുരാണങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും വളരെ മുൻപേതന്നെയുണ്ട്.

• 📐 ഗണിതപരമായ സ്ഥാപനം: എങ്കിലും, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളും സ്ഥാനങ്ങളും കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ആര്യഭടനും പിൽക്കാലത്ത് ഭാസ്കരാചാര്യനും (Bhaskaracharya) തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ 'ഗോളാധ്യായം' (Chapter on Spheres) എന്ന ഭാഗം ഉൾപ്പെടുത്തി.

• 💫 ഗോളാധ്യായം: ഈ ഭാഗം പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ആകാശവസ്തുക്കളും ഗോളാകൃതിയിലാണെന്നും ഗോളീയമായ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് അവയുടെ ചലനങ്ങളെന്നും ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി വിശദീകരിക്കുന്നു.

---

ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കൂടുതൽ അറിയാൻ   താഴെ പറയുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ   ആദ്യം ചർച്ച  ചെയ്യാം .

1. ആര്യഭടന്റെ വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങൾ: ഭൂമി കറങ്ങുന്നു എന്നതിനെ അദ്ദേഹം എങ്ങനെ തെളിയിച്ചു?

 ആര്യഭടന്റെ ഈ മൂന്ന് വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ചും വിശദമായി താഴെക്കൊടുക്കുന്നു:

1. ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ മുന്നേറ്റങ്ങൾ 🔢

ആര്യഭടൻ ഗണിതശാസ്ത്രത്തിന് നൽകിയ സംഭാവനകൾ അതിശയകരവും അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചതുമാണ്. അവയിൽ ചിലത്:

• പൂജ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം: പൂജ്യം (zero) ഒരു സംഖ്യയായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ആശയം അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ഒരു സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായത്തിൽ (place value system) പൂജ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പൂജ്യം ഇല്ലാത്ത സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായം അപൂർണ്ണമാണ്. പൂജ്യത്തെ ഒരു സംഖ്യയായി പരിഗണിക്കാനുള്ള ഈ ആശയം ഗണിതശാസ്ത്രത്തിൽ വലിയ വിപ്ലവമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്, ഇത് ആധുനിക ഗണിതശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കി.

• π (പൈ) യുടെ മൂല്യം: വൃത്തത്തിന്റെ ചുറ്റളവും വ്യാസവും തമ്മിലുള്ള അനുപാതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന $\pi$ യുടെ മൂല്യം ആര്യഭടൻ ഏകദേശം $3.1416$ ആയി കണക്കാക്കി. "ചതുരംഗ്ഗുണം ശതം അഷ്ടഗുണം ദ്വാഷഷ്ടി സ്തഥാ സഹസ്രാണാം അയുതദ്വയ വിഷ്കംഭസ്യ ആസന്നോ വൃത്തപരിണാഹ:" എന്ന് ആര്യഭടീയത്തിൽ അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഒരു വൃത്തത്തിന്റെ വ്യാസം $20000$ ആണെങ്കിൽ അതിന്റെ ചുറ്റളവ് ഏകദേശം $62832$ ആണെന്ന് പറയുന്നു. ഇത് പൈയുടെ നാല് ദശാംശസ്ഥാനം വരെയുള്ള കൃത്യമായ മൂല്യമായിരുന്നു, അന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കണ്ടുപിടിത്തമായിരുന്നു.

• ത്രികോണമിതി (Trigonometry): ആര്യഭടൻ ത്രികോണമിതിയുടെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചു. സൈൻ (sine), കോസൈൻ (cosine) തുടങ്ങിയ ത്രികോണമിതി ഫംഗ്ഷനുകൾക്ക് തുല്യമായ ആശയങ്ങൾ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചു. ജ്യോതിശാസ്ത്ര നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കുമായി അദ്ദേഹം ഈ ഫംഗ്ഷനുകൾ വികസിപ്പിച്ചു. ഒരു വൃത്തത്തിലെ കോണുകളെയും ചാപങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി അദ്ദേഹം ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ ദൂരങ്ങളും സ്ഥാനങ്ങളും കണക്കാക്കാൻ ഈ തത്വങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.

ഈ ഗണിതശാസ്ത്ര ആശയങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ നൂതനവും കൃത്യവുമായിരുന്നു.

2. ഭൂമിയുടെ ചലനം 🌍🔭

ആര്യഭടന്റെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഭൂമി സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങുന്നു (rotation) എന്ന കണ്ടെത്തൽ. അക്കാലത്ത് മിക്കവരും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്നു എന്നായിരുന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, ആര്യഭടൻ ഈ പരമ്പരാഗത ധാരണകളെ തിരുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ആര്യഭടീയം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി:

"അനുലോമഗതിർ നൗസ്ഥഃ പശ്യത്യചലം വിലോമഗം യദ്വത്, അചലാനി ഭാനി തദ്വത് സമപശ്ചിമഗാനി ലങ്കായാം."

ഇതിനർത്ഥം, ഒരു നദിയിലൂടെ വഞ്ചിയിൽ പോകുമ്പോൾ വഞ്ചി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും കരയിലെ മരങ്ങളും കെട്ടിടങ്ങളും പിന്നോട്ട് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നത് പോലെ, ഭൂമി പടിഞ്ഞാറ് നിന്ന് കിഴക്കോട്ടേക്ക് കറങ്ങുന്നത് കൊണ്ടാണ് നക്ഷത്രങ്ങൾ കിഴക്ക് നിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ടേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നത്. അതായത്, ഭൂമിയാണ് കറങ്ങുന്നതെന്നും നക്ഷത്രങ്ങളല്ല ചലിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

ഈ ആശയം രാവും പകലും ഉണ്ടാകുന്നതിന് കൃത്യമായ വിശദീകരണം നൽകി. നക്ഷത്രങ്ങളെയും ഗ്രഹങ്ങളെയും നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ ചലനം കാരണം ഉണ്ടാകുന്ന ആപേക്ഷിക ചലനത്തെ അദ്ദേഹം വളരെ ലളിതമായി വിശദീകരിച്ചു. ഈ കണ്ടുപിടിത്തം ആധുനിക ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന് ഒരു അടിത്തറ പാകി.

3. ആര്യഭടീയം എന്ന ഗ്രന്ഥം 📜

ആര്യഭടന്റെ ഗണിതശാസ്ത്ര, ജ്യോതിശാസ്ത്ര കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെയെല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തലുകളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതിയായ ആര്യഭടീയം. എ.ഡി. 499-ൽ അദ്ദേഹം ഈ ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു. സംസ്കൃത ശ്ലോകങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. നാല് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഗണിതശാസ്ത്രം, ജ്യോതിശാസ്ത്രം, കാലഗണന എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു:

• ഗീതികപാദം (Gītīkāpāda): ഈ ഭാഗത്ത് പ്രധാനമായും വലിയ സംഖ്യകളും ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥിരാങ്കങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.

• ഗണിതപാദം (Gaṇitapāda): ഈ ഭാഗം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ ആശയങ്ങൾ, ത്രികോണമിതി, വർഗ്ഗമൂലം, ഘനമൂലം, ഭിന്നസംഖ്യകൾ, സമവാക്യങ്ങൾ, ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ് പൈയുടെ മൂല്യം, ത്രികോണമിതിയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

• കാലക്രിയാപാദം (Kālakriyāpāda): സമയം, കലണ്ടർ, ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, ദിവസങ്ങളുടെയും മാസങ്ങളുടെയും വർഷങ്ങളുടെയും ദൈർഘ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഈ ഭാഗത്ത് കാണാം.

• ഗോളപാദം (Golapāda): ഈ ഭാഗം പ്രധാനമായും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും ഖഗോള മാതൃകകളെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനം, ഗ്രഹണങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ആര്യഭടീയം ഒരു പാഠപുസ്തകം എന്ന നിലയിൽ അനേകം തലമുറകളോളം ഇന്ത്യയിലും മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും പഠിക്കുകയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇത് അറബ് ലോകത്തും യൂറോപ്പിലുമെല്ലാം ഗണിതശാസ്ത്ര, ജ്യോതിശാസ്ത്ര ആശയങ്ങൾ എത്താൻ സഹായിച്ചു.




------------------------------------------------------------------------------



1. ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുരാതന സൂചനകൾ: വരാഹമിഹിരന്റെയും ഭാസ്കരാചാര്യൻ്റെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തിയെക്കുറിച്ച് നൽകുന്ന സൂചനകൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുരാതന സൂചനകളെപ്പറ്റി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ആധുനിക അർത്ഥത്തിലുള്ള "ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമം" (Law of Universal Gravitation) ഐസക് ന്യൂട്ടൺ ആണ് അവതരിപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും, വസ്തുക്കൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ആകാശഗോളങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പുരാതന ഭാരതത്തിലെ ചിന്തകർക്ക് ചില ധാരണകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയെ പൂർണ്ണമായി ഗുരുത്വാകർഷണം എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ചില ആശയങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതായിരുന്നു ആ സൂചനകൾ.

പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന പുരാതന സൂചനകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്:

1. വേദങ്ങളിലെയും ഉപനിഷത്തുക്കളിലെയും സൂചനകൾ:

   • വേദങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുക്കളിലും പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. "ഭൂമി എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും ആകർഷിക്കുന്നു" എന്നോ "സൂര്യൻ ഭൂമിയെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു" എന്നോ ഉള്ള കൃത്യമായ പരാമർശങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമത്തെയും വസ്തുക്കളുടെ നിലനിൽപ്പിനെയും കുറിച്ച് ചില സൂചനകൾ കാണാം.

   • ഉദാഹരണത്തിന്, ഋഗ്വേദത്തിൽ (ഏകദേശം ക്രി.മു. 1500) സൂര്യന്റെ ആകർഷണശക്തിയെക്കുറിച്ച് ചില പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ട്. സൂര്യൻ മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങളെ ആകർഷിച്ച് നിർത്തുന്നു എന്ന് പരോക്ഷമായി ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

2. വരാഹമിഹിരന്റെയും ബ്രഹ്മഗുപ്തന്റെയും ആശയങ്ങൾ:

   • വരാഹമിഹിരൻ (ഏകദേശം ക്രി.വ. 505–587): തന്റെ പഞ്ചസിദ്ധാന്തിക എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്നും എല്ലാ ദിശകളിലും വസ്തുക്കൾ ഭൂമിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്. ഇത് ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ പ്രാഥമികമായ ചില ധാരണകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം.

   • ബ്രഹ്മഗുപ്തൻ (ഏകദേശം ക്രി.വ. 598–668): ആര്യഭടന് ശേഷം വന്ന ബ്രഹ്മഗുപ്തൻ, ബ്രഹ്മസ്ഫുടസിദ്ധാന്തം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ചില ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ഭൂമിക്ക് എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും ആകർഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ശരീരങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുന്നത് ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തി കൊണ്ടാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്. അതായത്, ഭൂമിക്ക് ഭാരമുള്ള വസ്തുക്കളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള ഒരു സഹജമായ കഴിവുണ്ട് എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീക്ഷണം. ഇത് ആധുനിക ഗുരുത്വാകർഷണ ആശയത്തോട് കൂടുതൽ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

3. ഭാസ്കരാചാര്യന്റെ ആശയങ്ങൾ (ക്രി.വ. 1114–1185):

   • ഭാസ്കരാചാര്യൻ II, തന്റെ സിദ്ധാന്ത ശിരോമണി എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ വ്യക്തമായ പരാമർശങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. "ഭൂമിക്ക് ആകർഷണശക്തിയുണ്ട്. ഈ ആകർഷണശക്തിയാൽ അത് എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വസ്തുക്കൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നത്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

   • കൂടാതെ, ഗ്രഹങ്ങളെ അവയുടെ ഭ്രമണപഥങ്ങളിൽ നിലനിർത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് സൂര്യന്റെ ആകർഷണശക്തിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്നതാണ്. ന്യൂട്ടന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമത്തിന് വളരെ അടുത്തുവരുന്ന ഒരു ആശയമായിരുന്നു ഇത്.

ഈ സൂചനകൾ ന്യൂട്ടന്റെ സാർവത്രിക ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രാഥമിക ധാരണകളാണ്. ഇവയൊന്നും ന്യൂട്ടനെപ്പോലെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി കൃത്യമായ സൂത്രവാക്യങ്ങളോ സിദ്ധാന്തങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചും വസ്തുക്കളുടെ ചലനത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഈ പുരാതന വീക്ഷണങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ അന്വേഷണാത്മകതയെയും ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയെയും എടുത്തു കാണിക്കുന്നു.

 

1. വേദങ്ങളിലെയും ഉപനിഷത്തുക്കളിലെയും സൂചനകൾ

വേദങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുക്കളിലും ആഴത്തിലുള്ള ദാർശനികവും പ്രപഞ്ചപരവുമായ ചിന്തകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ നേരിട്ട് "ഗുരുത്വാകർഷണം" എന്ന വാക്കോ നിയമമോ ഇല്ലെങ്കിലും, പ്രപഞ്ചത്തെയും അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ചില നിരീക്ഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

• പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമം (Rta): വേദങ്ങളിൽ "ഋതം" (Rta) എന്നൊരു ആശയം പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ക്രമത്തെയും നിയമത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യൻ കൃത്യസമയത്ത് ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, ഋതുക്കൾ മാറുന്നത്, നക്ഷത്രങ്ങൾ അവയുടെ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്നിവയെല്ലാം ഈ ക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി കണ്ടിരുന്നു. ഈ ക്രമം നിലനിർത്തുന്ന ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാഥമിക ചിന്തകളായി കണക്കാക്കാം.

• സൂര്യന്റെ പ്രാധാന്യം: ഋഗ്വേദത്തിൽ (ഉദാഹരണത്തിന്, ഋഗ്വേദം 1.164.13) സൂര്യനെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി ചില സൂക്തങ്ങൾ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. സൂര്യൻ ഗ്രഹങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നേരിട്ട് പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, സൂര്യൻ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ജീവന്റെയും ഊർജ്ജത്തിന്റെയും ഉറവിടമാണെന്നും, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ചലനങ്ങൾക്ക് കാരണമാണെന്നും പറയുന്നു. ഇത് പിന്നീട് വന്ന സൂര്യകേന്ദ്രീകൃത സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾക്കും ഒരു പ്രാരംഭമായ അടിത്തറ നൽകി.

• വായുവിന്റെയും ആകാശത്തിന്റെയും സ്വാധീനം: ചില ഉപനിഷദുകളിൽ ആകാശത്തിലെ വസ്തുക്കളെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയായി "വായു" അല്ലെങ്കിൽ "പ്രാണൻ" നെ കാണുന്നു. ഈ പ്രാണശക്തി എല്ലാറ്റിനെയും നിലനിർത്തുന്നു എന്ന ധാരണ, പിന്നീട് ഗുരുത്വാകർഷണം പോലുള്ള ശക്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിലേക്ക് നയിച്ചു.

ഈ വേദകാല ആശയങ്ങൾ കൂടുതൽ ദാർശനികവും പ്രതീകാത്മകവുമാണെങ്കിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ശക്തികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ അവ വഴിയൊരുക്കി.

2. വരാഹമിഹിരന്റെയും ബ്രഹ്മഗുപ്തന്റെയും ആശയങ്ങൾ

വേദകാലഘട്ടത്തിനുശേഷം, കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ജ്യോതിശാസ്ത്രപരവും ഗണിതശാസ്ത്രപരവുമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ നടന്നു.

• വരാഹമിഹിരൻ (ക്രി.വ. 505–587):

  • പഞ്ചസിദ്ധാന്തിക എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതി ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അഞ്ച് പ്രധാന സിദ്ധാന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ഭൂമി ഗോളാകൃതിയിലാണെന്നും, എല്ലാ ദിശകളിലും (മുകളിലേക്കും താഴേക്കും) ഭൂമിയിലേക്ക് വസ്തുക്കൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതായത്, ഭൂമിക്ക് മുകളിലോ താഴെയോ ഇല്ല, എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും വസ്തുക്കൾ അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് ഭാരമില്ലായ്മയും ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രാഥമിക ധാരണ നൽകി.

• ബ്രഹ്മഗുപ്തൻ (ക്രി.വ. 598–668):

  • ബ്രഹ്മസ്ഫുടസിദ്ധാന്തം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ച് വരാഹമിഹിരനെക്കാൾ വ്യക്തമായ പരാമർശങ്ങൾ ബ്രഹ്മഗുപ്തൻ നടത്തി. "ശരീരങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുന്നത് ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തി കൊണ്ടാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി. അദ്ദേഹം ഭൂമിയുടെ ഈ ആകർഷണശക്തിയെ "ഗുരുത്വാകർഷണം" എന്ന് നേരിട്ട് വിശേഷിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും, വസ്തുക്കളെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു സഹജമായ ഗുണം ഭൂമിക്കുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ഇത് ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ആശയങ്ങളിലൊന്നാണ്.

3. ഭാസ്കരാചാര്യന്റെ ആശയങ്ങൾ (ക്രി.വ. 1114–1185)

ഭാസ്കരാചാര്യൻ II, ബ്രഹ്മഗുപ്തന്റെ ആശയങ്ങളെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുകയും ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും വ്യക്തമായ പുരാതന സൂചനകൾ നൽകുകയും ചെയ്തു.

• സിദ്ധാന്ത ശിരോമണി എന്ന ഗ്രന്ഥം: ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ "ഗോളാധ്യായ" എന്ന ഭാഗത്ത് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: "ആകൃഷ്ടിശക്തിശ്ച മഹീ തയാ യത് സ്വസ്ഥം ഗുരു സ്വാഭിമുഖം സ്വശക്ത്യാ. ആകൃഷ്യതേ തത് പതതീവ ഭാതി സമേ സമന്താത് ക്വ പതത്വിയം ഖേ."

  ഇതിനർത്ഥം: "ഭൂമിക്ക് ആകർഷണശക്തിയുണ്ട്. ഈ ആകർഷണശക്തിയാൽ അത് തന്നിലേക്ക് ഭാരമുള്ള വസ്തുക്കളെ ആകർഷിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവ താഴേക്ക് വീഴുന്നതായി തോന്നുന്നത്. ഒരു നേർരേഖയിൽ ചുറ്റും എവിടെയാണ് ഈ ആകാശം എന്നറിയാത്തതുകൊണ്ട് എങ്ങോട്ട് താഴേക്ക് വീഴാനാണ്?" ഈ പ്രസ്താവനയിൽ, ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തിയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. കൂടാതെ, ഭാരമുള്ള വസ്തുക്കൾ ഭൂമിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്നും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു.

• ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭ്രമണപഥത്തിലെ നിലനിൽപ്പ്: ഭൂമിയുടെ ആകർഷണശക്തിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിന് പുറമെ, ഗ്രഹങ്ങളെ അവയുടെ ഭ്രമണപഥങ്ങളിൽ നിലനിർത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയെക്കുറിച്ചും ഭാസ്കരാചാര്യൻ സൂചിപ്പിച്ചു. ഇത് സൂര്യന്റെ ആകർഷണശക്തിയാൽ ഗ്രഹങ്ങൾ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ന്യൂട്ടന്റെ ആശയത്തോട് വളരെ അടുത്തുനിൽക്കുന്നു.

ഈ പുരാതന ഇന്ത്യൻ ചിന്തകർ ആധുനിക ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് മുമ്പേ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില മൗലിക ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവർക്ക് ന്യൂട്ടനെപ്പോലെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ സൂത്രവാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഈ നിയമങ്ങളെ കൃത്യമായി നിർവചിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഭാവി ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് പ്രചോദനമായി.

----------------------------------------------------------------------------------

1. പൈ ($\pi$) മൂല്യത്തിന്റെ കൃത്യത: ആര്യഭടൻ കണക്കാക്കിയ $\pi$ മൂല്യം എങ്ങനെയാണ് ആധുനിക കണക്കിനോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്നത്?

 ആര്യഭടന്റെ $\pi$ (പൈ) മൂല്യത്തിന്റെ കൃത്യതയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യാം. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ വൈദഗ്ദ്ധ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവുകളിൽ ഒന്നാണ്.

ആര്യഭടന്റെ $\pi$ മൂല്യം: $3.1416$

ആര്യഭടൻ, തന്റെ ആര്യഭടീയം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഗണിതപാദത്തിൽ, $\pi$ യുടെ മൂല്യം കൃത്യമായി കണക്കാക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം നൽകി. ആധുനിക കമ്പ്യൂട്ടറുകളോ കാൽക്കുലേറ്ററുകളോ ഇല്ലാത്ത ആ കാലഘട്ടത്തിൽ നാല് ദശാംശസ്ഥാനം വരെ കൃത്യമായ മൂല്യം കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു എന്നത് വിസ്മയകരമാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്ലോകം:

ആര്യഭടൻ ഉപയോഗിച്ച ശ്ലോകം ഇതാണ്:

"ചതുരംഗ്ഗുണം ശതം അഷ്ടഗുണം ദ്വാഷഷ്ടി സ്തഥാ സഹസ്രാണാം അയുതദ്വയ വിഷ്കംഭസ്യ ആസന്നോ വൃത്തപരിണാഹ:"

ഇതിന്റെ അർത്ഥം:

• ഒരു വൃത്തത്തിന്റെ വ്യാസം (വിഷ്കംഭം) $20000$ ആണെങ്കിൽ, അതിന്റെ ചുറ്റളവ് (പരിണാഹം) ഏകദേശം $62832$ ആയിരിക്കും.

• നമുക്കറിയാം, $\pi$ (പൈ) എന്നാൽ ചുറ്റളവ് / വ്യാസം ആണ്.

• ആര്യഭടന്റെ കണക്കനുസരിച്ച്: $\pi = \frac{62832}{20000} = 3.1416$

കൃത്യത (Accuracy) എന്തുകൊണ്ട് വിപ്ലവകരമാകുന്നു?

1. "ആസന്നോ" എന്ന വാക്കിന്റെ പ്രാധാന്യം:

   തന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ ഒരു കൃത്യമായ മൂല്യമല്ല, മറിച്ച് "ആസന്നമായ" (āsanṇa - approximate) മൂല്യമാണ് എന്ന് ആര്യഭടൻ പ്രത്യേകം പറയുന്നുണ്ട്. അതായത്, $3.1416$ എന്നത് പൂർണ്ണമായ കൃത്യതയല്ലെന്നും, അതിനപ്പുറം കൃത്യമായ മൂല്യം ഉണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിച്ചു. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ സത്യസന്ധതയെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നു.

2. കണ്ടെത്തിയ രീതി:

   ആര്യഭടൻ ഈ മൂല്യം കണ്ടെത്തിയത്, ഒരു വൃത്തത്തെ അതിനുള്ളിൽ വരയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന, വളരെ കൂടുതൽ വശങ്ങളുള്ള ഒരു ബഹുഭുജം (Polygon) ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ ഏകദേശം കണക്കാക്കുന്ന രീതിയിലൂടെയാകാനാണ് സാധ്യത. വശങ്ങളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ബഹുഭുജത്തിന്റെ ചുറ്റളവ് വൃത്തത്തിന്റെ ചുറ്റളവിനോട് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുക്കും.

3. ചരിത്രപരമായ സ്ഥാനം:

   ആധുനിക കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് രീതികൾ വരുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ, നാല് ദശാംശസ്ഥാനം വരെയുള്ള ഈ കൃത്യത (യഥാർത്ഥ മൂല്യം $\approx 3.14159265$) വളരെ മികച്ചതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ കണ്ടുപിടിത്തം പിൽക്കാല ഇന്ത്യൻ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് (ഉദാഹരണത്തിന്, മാധവൻ) $\pi$ യുടെ മൂല്യം കൂടുതൽ ദശാംശസ്ഥാനം വരെ കണക്കാക്കാൻ പ്രചോദനമായി.

ആര്യഭടന്റെ ഈ കണ്ടുപിടിത്തം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് ഒരു ശക്തമായ അടിത്തറ നൽകി, കാരണം വൃത്തങ്ങളെയും ഗോളങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലെ മിക്ക കണക്കുകൂട്ടലുകളും ചെയ്യുന്നത്.

 ആര്യഭടന്റെ സൈൻ പട്ടിക (ആര്യഭടീയത്തിൽ ഇത് 'ജ്യ' (Jya) എന്നറിയപ്പെടുന്നു) ത്രികോണമിതിക്ക് അദ്ദേഹം നൽകിയ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനയാണ്.

സൈൻ പട്ടികയും $\pi$ യുടെ ഉപയോഗവും

സൈൻ പട്ടിക എന്നത് $0$° മുതൽ $90$° വരെയുള്ള ഓരോ കോണിന്റെയും സൈൻ (Sine) മൂല്യം കണക്കാക്കി പട്ടികപ്പെടുത്തിയതാണ്. സൂര്യഗ്രഹണം, ചന്ദ്രഗ്രഹണം എന്നിവയുടെ സമയവും ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനവും കൃത്യമായി കണക്കാക്കാൻ ഈ പട്ടിക അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു.

$\pi$ മൂല്യത്തിന്റെ പങ്ക്:

$\pi$ യുടെ കൃത്യമായ മൂല്യം $(3.1416)$ സൈൻ പട്ടിക നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ:

1. വൃത്തത്തിന്റെ ആരം (Radius) നിർണ്ണയിക്കൽ: സൈൻ മൂല്യങ്ങൾ കണക്കാക്കുന്നത് ഒരു വലിയ വൃത്തത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്. ഈ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ചെയ്യുന്നതിന് ആര്യഭടൻ ഒരു നിശ്ചിത ആരം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

2. $R = 3438$ എന്ന ആരം:

   • ആര്യഭടൻ, വൃത്തത്തിന്റെ ചുറ്റളവ് $62832$ ആകത്തക്കവിധം, $\pi = 3.1416$ എന്ന മൂല്യം ഉപയോഗിച്ച്, വൃത്തത്തിന്റെ ആരം $R \approx 3438$ ആയി തിരഞ്ഞെടുത്തു.

   • $R = \text{ചുറ്റളവ്} / (2\pi) = 62832 / (2 \times 3.1416) = 62832 / 6.2832 = 10000$ (ചുറ്റളവ് 20000 ആണെങ്കിൽ വ്യാസം 10000 ആകുന്നു. $\text{R}=\text{D}/2 = 10000$).

   • വിശദീകരണം: ആര്യഭടന്റെ സൈൻ പട്ടികയിലെ മൂല്യങ്ങൾ മിനിറ്റുകൾ (arc-minutes) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. $3438$ എന്ന സംഖ്യ, ഒരു ആരത്തിന് തുല്യമായ കോൺ $57^\circ 17' 45''$ (ഒരു റേഡിയൻ) എന്നതിലെ മിനിറ്റ് മൂല്യത്തോട് വളരെ അടുത്താണ്. അതായത്, $R=3438$ എന്നത് $1$ റേഡിയൻ ആർക്കിന്റെ ദൈർഘ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂല്യമാണ്.

കണക്കുകൂട്ടൽ രീതി:

• ആര്യഭടൻ $90$ ഡിഗ്രിയിലുള്ള ഒരു വൃത്തപാദം (Quadrant) $24$ തുല്യ ഭാഗങ്ങളായി (ഓരോന്നും $3$ ഡിഗ്രിയും $45$ മിനിറ്റും) തിരിച്ചു.

• ഈ ഓരോ $3^\circ 45'$ കോണിനും ഉള്ള അരഞാൺ (Half-Chord) അഥവാ ജ്യ (Jya) മൂല്യം അദ്ദേഹം കൃത്യമായി കണക്കാക്കി പട്ടികപ്പെടുത്തി.

• $\pi$ യുടെ ഉയർന്ന കൃത്യത $(3.1416)$ ഉപയോഗിച്ചതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈൻ പട്ടികയിലെ മൂല്യങ്ങളും അന്നത്തെ മറ്റ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണക്കാക്കിയതിനേക്കാൾ വളരെ കൃത്യതയുള്ളതായിരുന്നു.

ഈ കൃത്യമായ ജ്യ-പട്ടിക (സൈൻ പട്ടിക) ആര്യഭടന്റെ എല്ലാ ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ പ്രവചനങ്ങൾക്കും (ഗ്രഹണങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, സമയനിർണ്ണയം) അടിത്തറയായി.

ഈ സൈൻ പട്ടികയുടെ കൃത്യത, ഗ്രഹണങ്ങൾ പ്രവചിക്കുന്നതിൽ ആര്യഭടനെ എങ്ങനെ സഹായിച്ചു  .

 ആര്യഭടന്റെ ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടങ്ങളിലൊന്ന് ഗ്രഹണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃത്യമായ പ്രവചനങ്ങളായിരുന്നു.

ഗ്രഹണ പ്രവചനവും സൈൻ പട്ടികയുടെ പങ്കും

ഗ്രഹണങ്ങൾ (സൂര്യഗ്രഹണം, ചന്ദ്രഗ്രഹണം) സംഭവിക്കുന്നത് സൂര്യൻ, ഭൂമി, ചന്ദ്രൻ എന്നിവ ഒരേ നേർരേഖയിൽ വരുമ്പോഴാണ്. ഈ കൃത്യമായ നിമിഷം പ്രവചിക്കുന്നതിലാണ് ആര്യഭടന്റെ സൈൻ പട്ടിക പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചത്.

1. ഗ്രഹണങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം:

   ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലെ ആര്യഭടന്റെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ സംഭാവന, ഗ്രഹണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മിഥ്യാധാരണകൾ തിരുത്തി എന്നതാണ്. അന്നത്തെ വിശ്വാസമനുസരിച്ച് രാഹുവിനെയും കേതുവിനെയും പോലുള്ള അസുരന്മാർ സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും വിഴുങ്ങുമ്പോഴാണ് ഗ്രഹണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. എന്നാൽ ആര്യഭടൻ പറഞ്ഞു:

   • ചന്ദ്രഗ്രഹണം: ഭൂമിയുടെ നിഴൽ ചന്ദ്രനിൽ പതിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നു.

   • സൂര്യഗ്രഹണം: ചന്ദ്രന്റെ നിഴൽ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നു.

2. ജ്യ-പട്ടികയുടെ പങ്ക്:

   • കോണീയ സ്ഥാനനിർണ്ണയം (Angular Position): ഗ്രഹങ്ങളുടെയും ചന്ദ്രന്റെയും സ്ഥാനവും വേഗതയും കൃത്യമായി കണക്കാക്കാനാണ് ജ്യ-പട്ടിക ഉപയോഗിച്ചത്. ഗ്രഹണം സംഭവിക്കാനാവശ്യമായ മൂന്ന് ഗോളങ്ങളുടെയും (സൂര്യൻ, ഭൂമി, ചന്ദ്രൻ) കൃത്യമായ കോണീയ വിന്യാസം (Angular Alignment) സൈൻ മൂല്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മാത്രമേ കണക്കാക്കാൻ കഴിയൂ.

   • നിഴലിന്റെ ജ്യാമിതി (Shadow Geometry): ചന്ദ്രഗ്രഹണം പ്രവചിക്കാൻ ഭൂമിയുടെ നിഴലിന്റെ വലിപ്പവും അതിന്റെ ചലനവും കണക്കാക്കേണ്ടതുണ്ട്. സൈൻ പട്ടിക, ഈ നിഴലിന്റെ നീളം, വലിപ്പം, ഗ്രഹണം മറയ്ക്കുന്ന ഭാഗം എന്നിവയെല്ലാം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു.

   • ദൈർഘ്യവും സമയവും: ഗ്രഹണം തുടങ്ങുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും അതിന്റെ ദൈർഘ്യം എത്രയായിരിക്കും എന്നും കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാൻ ഈ സൈൻ മൂല്യങ്ങൾ നിർണായകമായിരുന്നു.

3. ഫലം:

   $\pi$ മൂല്യത്തിന്റെ ഉയർന്ന കൃത്യത കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈൻ പട്ടികയുടെ മൂല്യങ്ങൾ വളരെ കൃത്യമായിരുന്നു. തത്ഫലമായി, ആര്യഭടന്റെ ഗ്രഹണ പ്രവചനങ്ങൾ അന്നത്തെ മറ്റ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ പ്രവചനങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ കൃത്യതയുള്ളതായിരുന്നു. ഈ കൃത്യത, ഭൂമി കറങ്ങുന്നു എന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റ് സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്ക് വലിയ ശാസ്ത്രീയ അംഗീകാരം നേടിക്കൊടുത്തു.

ആര്യഭടന്റെ മറ്റ് പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അറിയണമെന്നുണ്ടോ? (ഉദാഹരണത്തിന്, കാലനിർണ്ണയം (Kalpa, Yuga) അല്ലെങ്കിൽ ദശാംശ സമ്പ്രദായം).

 ആര്യഭടന്റെ മറ്റ് പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് സംഭാവനകൾ താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

1. ദശാംശ സമ്പ്രദായവും (Decimal System) സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായവും

ആര്യഭടന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനകളിൽ ഒന്നാണ് ദശാംശ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ വികാസം.

• പൂജ്യത്തിന്റെ പങ്ക്: ആര്യഭടൻ, പൂജ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലൂടെ, ആധുനിക ദശാംശ സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായത്തിന് (Decimal Place Value System) ഒരു ശക്തമായ അടിത്തറയിട്ടു. ഒരു സംഖ്യയിലെ ഓരോ അക്കത്തിനും അത് നിൽക്കുന്ന സ്ഥാനമനുസരിച്ച് മൂല്യം നൽകുന്ന രീതിയാണിത് (ഉദാഹരണത്തിന്, 100-ൽ 1 എന്ന അക്കത്തിന് 10-ലെ 1 എന്ന അക്കത്തെക്കാൾ 10 മടങ്ങ് മൂല്യമുണ്ട്).

• അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള സംഖ്യാ സമ്പ്രദായം: വലിയ സംഖ്യകളെ എഴുതാൻ അദ്ദേഹം "അക്ഷരസംഖ്യകൾ" അഥവാ വർണ്ണാശ്രമ രീതി എന്നൊരു സമ്പ്രദായം ഉപയോഗിച്ചു. ഈ രീതിയിൽ, സംഖ്യകളെ സൂചിപ്പിക്കാനായി അദ്ദേഹം സംസ്കൃത അക്ഷരമാലയിലെ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളെയും സ്വരാക്ഷരങ്ങളെയും ഉപയോഗിച്ചു. ഈ സംഖ്യാ സമ്പ്രദായം, വലിയ സംഖ്യകളെ വളരെ ലളിതമായി ശ്ലോകരൂപത്തിൽ ഓർമ്മിക്കാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും സഹായിച്ചു.

ഈ സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായമാണ് പിന്നീട് ഇന്ത്യൻ ഗണിതശാസ്ത്രത്തെ ലോകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കാൻ സഹായിച്ച പ്രധാന ഘടകം.

2. കാലനിർണ്ണയവും (Time Measurement) യുഗസങ്കൽപ്പവും

ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് ആവശ്യമായ കാലത്തെ അളക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത രീതി ആര്യഭടൻ ആവിഷ്കരിച്ചു.

• കലിയുഗം: ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമുതലുള്ള സമയം കണക്കാക്കുന്നതിന് അദ്ദേഹം 'കലിയുഗം' എന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ ഒരു ആരംഭ ബിന്ദുവായി ഉപയോഗിച്ചു. തന്റെ പ്രധാന കൃതിയായ ആര്യഭടീയം എഴുതുന്നത് കലിയുഗം ആരംഭിച്ച് $3600$ വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് എന്നും (അതായത്, എ.ഡി. 499-ൽ) അദ്ദേഹം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

• വലിയ കാലചക്രങ്ങൾ: അതുപോലെ, യുഗം, മന്വന്തരം, കല്പം എന്നിങ്ങനെ വളരെ വലിയ കാലചക്രങ്ങളായി അദ്ദേഹം സമയത്തെ വിഭജിച്ചു.

  • മഹായുഗം (Mahayuga): $43,20,000$ വർഷങ്ങൾ.

  • കല്പം (Kalpa): $4,32,00,00,000$ വർഷങ്ങൾ.

    ഈ വലിയ കാലചക്രങ്ങൾ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ദീർഘകാല ചലനങ്ങളെയും ജ്യോതിശാസ്ത്ര പ്രതിഭാസങ്ങളെയും വളരെ കൃത്യമായി കണക്കാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ കാലനിർണ്ണയം ഇന്നും പല ഇന്ത്യൻ കലണ്ടറുകളിലും (പഞ്ചാംഗം) ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

ആര്യഭടന്റെ ഈ ആശയങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് അറബ് ലോകത്തേക്കും തുടർന്ന് യൂറോപ്പിലേക്കും വ്യാപിച്ചു .

 ആര്യഭടന്റെ സംഭാവനകളെ മുൻനിർത്തി ഭാരത ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം നമുക്ക് ഉപസംഹരിക്കാം. 🌟

ഭാരത ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉപസംഹാരം

ഭാരതത്തിന്റെ ജ്യോതിശാസ്ത്ര-ഗണിതശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യം ലോകത്തിന് തന്നെ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. ആര്യഭടനെപ്പോലുള്ള മഹാരഥന്മാരുടെ സംഭാവനകളാണ് ഈ വിജ്ഞാനത്തെ ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിയത്.

വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങൾ:

• ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ യുഗം: പൂജ്യം ഉൾപ്പെടുന്ന സ്ഥാനവില സമ്പ്രദായം, $\pi$ യുടെ നാല് ദശാംശസ്ഥാനം വരെയുള്ള കൃത്യമായ മൂല്യം, ത്രികോണമിതിയുടെ (സൈൻ പട്ടിക/ജ്യ) വികാസം എന്നിവയിലൂടെ ആര്യഭടൻ ലോക ഗണിതശാസ്ത്രത്തിന് അമൂല്യമായ സംഭാവനകൾ നൽകി. ഈ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളാണ് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആധുനിക ഗണിതശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അടിത്തറയായത്.

• പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ കാഴ്ചപ്പാട്: ഭൂമി കറങ്ങുന്നു എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ കണ്ടെത്തൽ (ഭൂമി നിശ്ചലമാണെന്ന അന്നത്തെ ധാരണകളെ തിരുത്തിക്കുറിച്ച്), രാവും പകലും ഉണ്ടാകുന്നതിനുള്ള കൃത്യമായ വിശദീകരണം നൽകി. ഇത് ആധുനിക ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിന് ഒരു അടിത്തറ പാകി.

• ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായ പ്രവചനങ്ങൾ: അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈൻ പട്ടികയുടെ കൃത്യത കാരണം ഗ്രഹണങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനങ്ങൾ, കാലനിർണ്ണയം (യുഗസങ്കല്പം) എന്നിവ വളരെ കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഗ്രഹണങ്ങൾ രാഹുവിന്റെയും കേതുവിന്റെയും പ്രവർത്തിയല്ല, മറിച്ച് നിഴൽ വീഴുന്ന പ്രതിഭാസമാണെന്ന ശാസ്ത്രീയ സത്യം അദ്ദേഹം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

പൈതൃകവും വ്യാപനവും:

ഭാരതീയ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഈ വിജ്ഞാനം അറബ് ലോകത്തേക്കും തുടർന്ന് യൂറോപ്പിലേക്കും വ്യാപിച്ചതിലൂടെ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വാണിജ്യ, ശാസ്ത്ര മേഖലകളിൽ ഇത് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇന്ത്യൻ സംഖ്യാ സമ്പ്രദായം റോമൻ സംഖ്യകളെ മാറ്റിസ്ഥാപിച്ച് ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ ഗണിതഭാഷയായി മാറി.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഭാരത ജ്യോതിശാസ്ത്രം കേവലം നക്ഷത്രനിരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ യുക്തിയും തത്വചിന്തയും സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ തേടിയുള്ള ഒരു സാഹസിക യാത്രയായിരുന്നു. ആര്യഭടന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന് മുൻപുള്ളവരുടെയും ശേഷമുള്ളവരുടെയും ഈ പാരമ്പര്യം ഇന്നും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.